Rij

Als er iets taboe is in Engeland, dan is het wel voordringen. Dat is hier echt 'Not Done'. Het wordt je niet in dank afgenomen als je per ongeluk niet ziet dat die ene nette mevrouw toch echt voor jou aan de beurt is. Ik was laatst zelfs getuige van een vechtpartij die begonnen was omdat iemand voor z'n beurt ging bij de bakker. Echt waar. Makkelijk is het dus niet om voor te kruipen, als je dat zou willen. Britten zijn namelijk fenomenaal in het vormen van rijen. Dat doen wij in Holland toch ook, zou je denken. Maar het gaat er hier toch net effe anders aan toe. Het is hier bijna een nationale sport en volgens mij een verplicht vak op de middelbare school. Niks geen suffe nummertjes trekken bij het postkantoor. Je wordt als een kudde koeien langs dranghekken met je postpakketje naar het loket geleid. Bij de bushalte staat iedereen netjes in de rij te wachten totdat ze kunnen instappen. Op festivals word je, net als op eerder genoemd postkantoor, als schapen naar de tequila-bar geleid. Op WC's, bij Starbucks, bij het koffieapparaat op kantoor, restaurants en cafeetjes, overal wordt er heftig ge-queued. Jong en oud, arm en rijk, iedereen doet enthousiast mee. Ik stond laatst zelfs achter prinses Beatrice in de rij die kennelijk ook een plasje moest plegen. Tja, dat is ook maar gewoon een mens tenslotte. Ik was dan ook heel erg verbaasd toen ik vanochtend met fors geweld de metro in geduwd werd. Niks geen rij.Ik lag languit op de grond van de trein en al m'n net aangeschafte boodschappen lagen verspreid door het hele rijtuig. Toen ik alles bij elkaar geraapt had, wou ik toch wel eens zien wie er nou zo'n verschrikkelijk veel haast had. De daders kwamen aan hun witte gympen en hun 'I Love London' T-shirts te zien duidelijk uit Amerika. M'n woede was alweer snel gezakt, want je kan natuurlijk niet verwachten dat een hele familie Texanen binnen 2 dagen de kunst van het 'queue-en' al in de smiezen hebben.