Beleefd

Toen ik hier net kwam wonen, viel het me op dat Britten altijd zo enorm attent zijn. Elke ochtend doet de vriendelijke portier de deur voor me open als ik het kantoor binnenloop, iedereen begroet me uitbundig met: Good Morning, Jaklien! How are you today?' Ik word netjes door de mannelijke collega's voorgelaten in de lift en ik mag er ook weer als eerste uit. Dat is nogal wat anders dan die botte Hollanders. Maar ja, ik ben ook zo'n botte Hollander natuurlijk en dat heb ik in het begin ook geweten. Elke keer als iemand me begroette met: How are you today? Begon ik rustig m'n hele privéleven bloot te leggen en was super beledigd als ze een beetje ongeinteresseerd om zich heen begonnen te kijken. Ik kwam er al snel achter dat ze dus eigenlijk alleen maar 'hallo' bedoelden. Ook in het verkeer zijn er omgangsregels. Ik raakte bijna slaags met een voetganger met een pitbull omdat ik 'm niet bedankte toen ie netjes opzij stapte om mij voorbij te laten fietsen. Ik heb me gedurende de laatste paar jaar wel aan weten te passen, denk ik. Ik antwoord iedereen met' I am fine, thank you, how are you? Ik bedank medeverkeersdeelnemers netjes als iemand me voor laat gaan. Hoewel dat laatste nogal wat acrobatische technieken vergt als ik op de fiets zit. Probeer maar eens met de ene hand richting aan te geven en de andere vriendelijk op te steken naar een aardige taxichauffeur terwijl je met je voeten je stuur de goeie richting op probeert te sturen. Niet echt makkelijk. Een vriendin zei laatst toen ik bij haar op bezoek was in Amsterdam dat ik echt aan het verengelsen was. Lachend zei ze: "Je hoeft hier echt niet de hele tijd sorry en pardon te zeggen hoor! Je bent in Amsterdam." Heb ik me na al die jaren toch goed aangepast. Iemand bedanken en lief glimlachen kan nooit kwaad tenslotte.