Fiets

Ik ben en blijf natuurlijk een Hollandse en ook al begeef ik me elke ochtend met gevaar voor eigen leven op de Londense straten, m'n fiets is en blijft hier m'n trouwste kameraad. Het is een tweedehands Peugeotje dat ik ooit voor m'n 24ste verjaardag van m'n ouders cadeau heb gekregen. Fietsen in Londen was in het begin wel even wennen en met kloppend hart slalomde ik de eerste dagen om de rode bussen en zwarte taxi's heen. Maar het wende snel.

Toch blijft het oppassen geblazen. Het is niet zoals in Amsterdam, want niemand houdt rekening met fietsers. Elke dag zit ik weer hard vloekend op het zadel. Er zijn namelijk geen fietspaden, en als ze er al zijn, dan lijken ze wel abrupt op te houden. Of nog erger; ze leiden je naar een super drukke roundabout waar je dan als een dolle, gillend vanaf probeert te komen. Taxi's snijden je voorlangs af, omdat ze opeens een vrachtje op de stoep zien staan. Bussen trekken op bij een bushalte, terwijl jij hem net aan het inhalen bent. Of voetgangers besluiten net voor je fiets de straat over te steken. Dit zijn wel meestal de toeristen, moet ik zeggen. Kortom, het is elke dag weer een avontuur. En als ik eenmaal veilig op kantoor ben aangekomen, denk ik elke keer weer bij mezelf; Why the Fuck?

Totdat vorige week, m'n hele voorwiel vervangen moest worden en ik fietslief, bij de fietsenmaker moest achterhalen. Voor een hele week!! Ik moest dus met het openbaar vervoer naar m'n werk. Wat een ellende. Het begint er al mee dat ik ipv een half uur, 1 uur en een kwartier moet uittrekken om op kantoor te komen. DWZ, eerder opstaan, waar ik al een broertje dood aan heb. Dan 15 minuten naar de bushalte lopen, 15 minuten op de bus staan wachten, 30 minuten ingeklemd tussen twee stinkende vetzakken en onder het genot van het gehuil van een krijsende baby proberen te blijven staan in een optrekkende en remmende bus hangend aan zo'n rare lus, en dan nog eens 10 minuten lopen.

Wat was ik blij toen ik m'n Peugeotje weer terug had. Luid fluitend en met de wind in m'n haren fietste ik van de fietsenmaker naar huis. Af en toe onderbroken door een 'godverdomme klootzak' natuurlijk. Hoe dan ook, m'n humeur kon niet meer stuk. Ik had m'n onafhankelijkheid weer terug.