Intro

Tja, Engeland. Zo dicht bij Nederland en toch een wereld van verschil. En dan heb ik het nog niet over alles wat buiten de M25 ligt, want Londen is eigenlijk nog niet eens een echte Engelse stad. Er wonen 300.000 Fransen, 250.000 Ozzie’s en Kiwi’s en 50.000 Nederlanders waar ik er dus eentje van ben. Ik moet toegeven dat het nooit m’n doel was. Ik was helemaal Amerika-geil en wilde dan ook kost wat kost naar de Verenigde Staten emigreren. Na een aantal mislukte pogingen om met Mr Greencard te trouwen, vond ik in 2001 dan eindelijk een baan in New York. Helaas besloten een paar terroristen om met een vliegtuig op het World Trade Center in te vliegen, waarna ik m’n baan verloor en via Dublin hier in Londen beland ben. En ik moet zeggen dat ik het nier eigenlijk leuker vind dan in Amerika. Hoewel ik soms met m’n andere expat vrienden, me lekker kan afgeven in ellelange klaagsessies over alles wat er hier niet werkt of slechter geregeld is dan in Holland, is het toch m’n thuis geworden. En als ik dan weer ’s ochtends langs Buckingham Palace, door Green Park en over Trafalgar Square naar m’n werk fiets, dan denk ik bij mezelf: Wat is het toch een geweldige stad. En ik WOON hier!