Office Xmas party

Het is weer zo ver. Het feest waar iedereen op kantoor het hele jaar naar uit kijkt.Niet zo zeer omdat het nou zo'n gezellig samenzijn is waarbij gedacht wordt aan de geboorte van het kindeke Jezus. Dit jaarlijks terugkerende feest is DE bron voor een heel jaar kantoorroddels. Het hele jaar door gedraagt iedereen zich op z'n bovenste best, maar tijdens de office Xmas party gaat het dak eraf. Het begint altijd heel liefelijk. Er worden cadeautjes uitgewisseld, over koetjes en kalfjes geneuzeld terwijl iedereen geniet van de kerstdis. Ondertussen vloeit de wijn vrijelijk en beginnen de tongen steeds dikker te worden. Konen worden roder en haren worden losgeschud. De conservatieve secretaresse staat opeens bovenop de tafel te dansen, Pete precies uit Finance trekt z'n boordje los en voegt zich bovenop dezelfde tafel bij de conservatieve secretaresse. John van de Sales-afdeling die net vorige maand getrouwd is, staat wild met Hettie van HR te zoenen, de Marketing Manager neemt de PR assistente per ongeluk mee naar huis en vergeet glad dat daar z'n verloofde op 'm zit te wachten. Karla van Customer Service zit onder tafel haar collega met haar voet te betasten. En tegelijkertijd het kruis van haar baas. Sodom en Gomorrah is er niks bij. Het is alsof iedereen groen licht heeft gekregen om zich op deze avond ongelooflijk te misdragen.
Nu hebben we een paar dagen geleden het schokkende nieuws gekregen dat er ivm de kredietcrisis dit jaar geen office Xmas party plaats zal vinden. Het gaat niet zo goed met het bedrijf en helaas is de pot voor personeelvertier helemaal leeg. Eerlijk waar, het was alsof m'n hele wereld instortte, toen ik dit verschrikkelijke nieuws te horen kreeg. Dit komt op hetzelfde neer als een jaar lang geen tv mogen kijken of de Story mogen lezen. Misschien dat het volgend jaar beter gaat, misschien dat er dan weer genoeg geld is, misschien dat we dan weer een klein kerstfeestje mogen houden, misschien... Ik hoop alleen dat iedereen zich twee jaar lang kan inhouden. Of niet? Want ik zag een paar minuten geleden eerst de Manager Outside Sales uit de WC komen en kort erna z'n secretaresse... 2010 beloofd een spannend jaar te worden.

Poffertjes

Als je lang niet meer in Nederland geweest bent, dan kan je op een gegeven moment bepaalde dingen gaan missen. En dan heb ik het vooral eigenlijk over Hollands eten. Eierkoeken, krentenbollen, Unox soep of Unox worsten, boerenkool, dat soort zaken. Al die echt Hollandse producten die je hier niet kan krijgen, mis ik. Daarom neem ik altijd als ik naar Nederland vlieg twee grote,lege koffers mee om die vervolgens helemaal vol te laden met allerlei Hollandse lekkernijen. Het jammere is dat ik niet vaak genoeg naar Nederland ga om m'n voorraad eierkoeken op peil te houden. Er wordt natuurlijk van alles meegenomen door vriendinnen of familieleden die overkomen of door vriendinnen die ook in Londen wonen en die weekendjes naar huis gaan. Of ik stuur niet-Nederlandse kennissen en collega's die naar Holland gaan met een booschappenlijstje naar de Albert Heijn, alleen komen die vaak net weer met het verkeerde product terug. Ik kreeg laatst namelijk een hele peperkoek ipv een zak pepernoten en een doos krenten ipv krentebollen. Je hebt wel websites waar je hagelslag en stroopwafels kan kopen, maar die vragen rustig 10 euro voor een pakje De Ruijter chocolade vlokken. Daar kan ik bijna op Ryanair voor naar Eindhoven vliegen en zelf een pak hagelslag kopen. Soms vind je wel eens koekjes uit Holland zoals stroopwafels bij de Starbucks, kano's in de Tesco-supermarkt en bitterballen en frikandellen in de Hems, een (echte) Hollandse pub in China Town. Daar serveren ze in de winter zelfs erwtensoep met worst. Helaas zonder roggebrood met spek.
Nu sta ik al een paar dagen te popelen om naar het Winterwonderland in Hyde Park te fietsen. Elk jaar rond de Kerst wordt er in dit park een heuse Duitse Kerstmarkt uit de grond getrokken met alles erop en eraan. Het is een soort van kermis met allerlei draaimolens, reuzenratten en zelfs een schlagerorkest. Overal staan stalletjes waar je leuke kerstspulletjes kan kopen en kraampjes waar je van stevige Duitse worsten met zuurkool en Gluhwein kan genieten. Maar daar loop ik nou niet echt warm voor. Het gaat mij om de oud Hollandse poffertjeskraam. Kennelijk is het een Duits gebruik om op een kerstmarkt echt Hollandse poffers te verkopen en zo ook op deze Londense versie. Zodra de markt geopend wordt in november, begint mijn hart sneller te kloppen. Twee maanden lang, fiets ik elke dinsdagavond ( en soms ook donderdagavond) uit m'n werk naar Hyde Park. Vooral de eerste portie poffers is het lekkerst. Vol verwachting kijk ik hoe de bakker de poffertjes behendig omdraait. Ongeduldig wacht ik met het water aan de mond en de poedersuiker in de hand, klaar om ze naar binnen te werken. Gretig neem ik m'n papieren bakje met het felgeerde baksel in ontvangst om vervolgens in een stil hoekje intens te genieten. De boter druipt langs m'n kin en m'n mond zit onder het poedersuiker terwijl ik langzaam m'n tanden in het luchtige deeg zet. Op dat moment bestaat er niemand anders dan ik en m'n portie poffertjes. Het moet wel een raar gezicht zijn; zo'n eenzame marktbezoekster met fiets die in haar eentje tussen alle families met schreeuwende kinderen en blaffende honden poffertjes staat te eten. Maar dat kan me lekker niks schelen. Vanavond ga ik weer.

Fiets II

Een collegaatje keek me laatst verbaasd aan toen ik in m'n dagelijkse werkkloffie van m'n fiets stapte. Ok, het is misschien niet zo praktisch om op hakken op je racefietsje te springen. En ik moet toegeven dat het een nogal acrobatische techniek vergt om ervoor te zorgen dat je veel te korteminirok niet opeens tot je middel omhoog is gekropen. Maar ook al ben ik geen fashionista, ik wil er toch wel een beetje fatsoenlijk uitzien als ik door de Londense hoofdstad fiets. Fietsen wordt hier meer als sport beschouwd terwijl het voor mij als Hollandse toch echt alleen maar gaat om van A naar B te komen. En dat verschil zie je heel goed in de belachelijke fietsoutfits de hier door de straten rijden. Het begint al met zo'n lullig helmpje dat als een fluitketel op je kop staat. Ik vraag me bovendien echt af of het nou werkelijk helpt, als je met je hoofd onder een vrachtwagenwiel terechtkomt. Het is tenslotte net piepschuim. Maar goed, dat is een ander verhaal. En alsof dat ding op je kop er nog niet achterlijk genoeg uitziet, wordt het vaak nog versierd met een wit lampje aan de voorkant een een rooie aan de achterkant. Dit is een beetje afgekeken van de ultrahippe mijnwerkersmode en is en blijft lekker flitsend. Daaronder draagt menig fietser een niks verhullende lycra aerobicsbroek waar je alles goed in ziet hangen. (Voor de duidelijkheid; ik heb het hier over de mannelijke fietsers en niet over de vrouwelijke.) Daarop kan een zweetabsorberend T-shirt gedragen worden of een T-shirt met b.v. een afdruk van een stratenkaart van Londen. Heel handig voor als je verkeerd gefietst bent. Het geheel wordt in de winter opgefleurd met een oogverblindend, reflecterend geel jasje c.q. railwerkersvest. Het is alemaal heel functioneel, dat geef ik toe, maar het ziet er meestal echt niet uit. Zo schrok ik me laatst werkelijk een hoedje toen ik bij het stoplicht oog in oog stond met niemand minder dan Darth Vader. Eenmaal van de schrik bekomen, realiseerde ik me dat het Darth gelukkig niet was, maar een medefietser. De beste man had behalve een helm en een skibril ook nog een soort van mondmasker voor. Ik denk om de vieze uitlaatgassen te filteren. Lachend fietste ik verder. Ik mag dan misschien niet zo gestroomlijnd en reflecterend op de fiets zitten en allerlei vieze CO2-gassen inademen, maar ik zie er tenminste wel goed uit. En dat is natuurlijk veeeeeel belangrijker.

Pakjesavond

Als hier de schappen in november alweer vol liggen met Kerstspullen, krijg ik berichten uit Nederland te horen dat Sinterklaas weer in het land is aangekomen. Met heimwee lees ik in de Volkskrant dat er dit jaar wel drie Sintjournaals zijn en Piet wederom een hot topic is. Het heerlijk avondje is weer gekomen en ik zit hier, in Londen een beetje nostalgisch aan alle voorbije pakjesavonden terug te denken. Het gekke is dat ik in Nederland eigenlijk nooit pakjesavond vierde. Tenminste niet meer sinds de bewuste dag dat ik merkte dat m’n vader altijd even weg was als er aan de bel werd getrokken en er opeens een mand vol met pakjes voor de deur stond. Maar als je in het buitenland woont, ga je toch meer waarde hechten aan je nationale gewoontes en tradities en beleef je ze intenser. Zo lijkt het tenminste. Gelukkig ben ik niet de enige Nederlandse die de Goedheiligman zo mist en weet ie mij en mijn Hollandse vriendinnen ook in het Londense te vinden. Voor de derde keer, vieren we pakjesavond Hollandse stijl met alles erop en eraan. Lootjes, surprises and snoepgoed, you name it, we have it. Dat lootjes trekken is tegenwoordig heel simpel want dat kan nu allemaal virtueel op lootjestrekken.nl. Heel handig. Niks geen gezeur met stukjes papier, maar je vult de namen in van de deelnemers en de virtuele lootjes worden automatisch getrokken en naar de emailadressen verstuurd. Het snoepgoed vergt wat meer logistieke organisatie aangezien er hier natuurlijk geen Sint snoepgoed te krijgen is,tenzij je er grof geld voor neerlegt en het via het internet bestelt. Niet nodig want Pepernoten en taaitaaipoppen zijn overgevlogen door de ouders van vriendin 1, banket- en chocoladeletters zijn door vriendin 2 zelf meegenomen op haar laatste trip naar Amsterdam. Een recept voor Hollandse appeltaart wordt gedownload van het internet en klaar is het menu. Pakjesavond kan beginnen. De gedichten rijmen en de suprises verrassen. Er zitten een paar ware poëten en kunstenaars tussen die vriendinnen van mij.Het is wederom een gezellige avond. En als ik later op de avond de deur achter de laatste vriendin dicht doe en ik met de overgebleven bak pepernoten op de bank plof, stop ik met weemoed de allerlaatste pepernoot in m’n mond en zuig er extra lang op voordat ik ‘m doorslik. Tot volgend jaar maar weer, Sinterklaasje.