Surfweekend

Een vriendin vroeg me laatst of ik mee wou gaan surfen in Wales. 'Leuk', zei ik. 'Ik kan wel een beetje surfen.' Ik was een paar jaar geleden een weekje op vakantie in Hawaï en heb daar heel actief een paar surflessen genomen. Het feit dat de surfinstructeur er nogal appetijtelijk uitzag, had daar natuurlijk helemaal niks mee te maken. Na een week stond ik al heel professioneel op m'n plank en voelde ik me net Lori Petty in de film Point Break. Ik kon er maar geen genoeg van krijgen. Dat weekendje surfen in Wales zou voor mij dus een eitje zijn en ik zou iedereen wel eens laten zien hoe het moest. Drie dagen later reden we met een man of 16 richting het strand op het Gower-schiereiland in Wales. Toen ik in een regenachtig Rhosilli uit de auto stapte en werd ik getrakteerd op een adembenemend, woest uitzicht. Vanaf de metershoge, ruige klifrand keek ik uit over een oneindig brede baai die zich beneden mij uitstrekte. Een ruig begroeid duinlandschap liep uit op een met keien bezaaid zandstrand waar een eenzame wandelaar met een hond stoeide. Een paar surfers bewoog zich behendig voort over de witte koppen van de golven.

De volgende ochtend na het ontbijt begaven we ons met de plank onder de arm richting strand. Vol enthousiasme rende ik de zee in, sprong op m'n plank en begon heftig te peddelen. Al snel bleek dat de golven in Wales een stuk hoger waren dan die in Hawaii. Ik ging een paar keer goed door de centrifuge, kreeg een flinke optater van iemands surfplank en werd zowat gewurgd door de kabel. Alsof dat niet erg genoeg was, had ik het zo koud dat m'n lippen knalblauw waren en m'n kaken pijn deden van het klappertanden. Ik was dan ook de eerste die een paar uurtjes later in de strandtent aan de warme chocomel zat. Met frisse tegenzin liep ik na de lunch weer met m'n plank onder m'n arm richting de kolkende oceaan. Ik wilde natuurlijk geen mietje lijken, maar het was wederom surfhel. M'n handen zaten onder de bloedblaren, m'n ribben deden pijn en m'n ogen prikten van het zoute water. Heftig teleurgesteld en onder de blauwe plekken, kroop ik 's avonds in bed en besloot om nooit meer een surfplank aan te raken.
De volgende ochtend scheen er een bleek zonnetje en besloot ik toch nog een poging te wagen. En waarachtig, na een paar uur lukte het me dan toch op m'n plank te blijven staan en was ik de pijn en de kou helemaal vergeten. Het klinkt misschien niet zo exotisch als surfen in Australië of Hawaï, maar achteraf gezien was Rhosilli is nog niet zo'n gekke plek om te surfen.

Read this blog in English Surfing in Wales on abeachholiday.com