Fitnessclub

Mijn fitnessclub heeft een aparte sportruimte voor dames. Persoonlijk snap ik niet helemaal wat de gedachte hierachter is. Ok, dat heren en dames beide een eigen toilet en kleedkamer hebben, snap ik. Ook al een beetje preutserig, want mijn fitnessclub in Amsterdam had een gemengde kleedruimte. Maar goed, dat is denk ik voor de gemiddelde Engelsman net iets te liberaal. Maar een aparte ruimte met hometrainers en crosstrainers? Ik begrijp er niks van. Mijn fitnessclubgenootjes vinden het heerlijk. Zij vinden het vooral prettig om ongestoord hun sportroutine uit te voeren zonder dat er met geilgevende ogen naar hun achterwerk gekeken wordt. Worden ze een beetje onzeker van. ‘Gewoon lekker, vrouwen onder elkaar.’ Vinden ze. Tja, dacht ik, misschien hebben ze wel gelijk. Want elke keer als ik de sportvloer oploop, kijken alle sportende kerels toch eventjes op. Niet dat ik nou zo’n geweldig lekker wijf ben, maar toch. Meestal trek ik me er niet zo veel van aan en doe gewoon m’n ding. Dus vanochtend besloot ik om eens een kijkje te nemen in de damessportruimte van mijn Virgin Active club. Vol energie liep ik in m’n ouwe oversized T-shirt en vormloze trainingsbroek de zaal in, klaar voor een uurlang ongestoord fitnessplezier met mijn soortgenoten. Maar de onzekerheid schoot me onmiddellijk in de schoenen, want waar ik ook keek, het leek wel of er geen lelijke vrouw te bekennen was. En om het allemaal nog erger te maken, keek elk fotomodelachtig exemplaar me minachtend van top tot teen aan. Ik werd er superonzeker van. Ik klom onhandig op de hometrainer en begon zo stijlvol mogelijk te fietsen. Ik probeerde heftig alle kritische blikken in de spiegel te ontwijken, maar ondanks mijn hardnekkige poging, voelde ik alle ogen in m’n rug branden. Ik voelde ze gewoon denken: “Wat een dikken billen heeft zij. Die mag wel even wat harder fietsen op die hometrainer. En moet je dat sneue outfitje zien. Zeker bij een charityshop gekocht.”Na 15 minuten trok ik het echt niet meer en rende ik snel de kleedkamer weer in. Dit was nog erger dan een jury met Simon Cowell. Wat zijn vrouwen toch ongelooflijk gemeen tegenover elkaar. Ik besloot om nooit meer naar de vrouwenfitness te gaan. Vanaf nu gewoon lekker naar de gemengde zaal. Want als mannen je van top tot teen aankijken, dan is het tenminste omdat ze het uitzicht waarderen.

Veiligheid

Afgelopen vrijdag hebben we hier voor de tweede keer dit jaar koninginnedag gevierd. Op 17 april had het NBTC een fantastisch Oranje festival op Trafalgar square georganiseerd en 30 april deden we het nog eens dunnetjes over in de Nederlandse pub de Hems. Twee keer Koninginnedag dus. Heimwee naar Nederland hoeven de Nederlandse expats in Londen dus niet te hebben. Het jammere is alleen dat het hier in Engeland zo verschrikkelijk stikt van de ‘Health and Safety’ regeltjes. Het is nog net niet zo als in Amerika, maar elk bedrijf is superbang dat er ook maar iemand een been breekt binnen zijn muren. Bij mij op kantoor hangt een enorme poster met alle regeltjes waar je je aan moet houden. Ook mogen de ramen op een snikhete zomerdag niet open, want stel je voor dat ik of een van mijn collega’s zich in een bui van balorigheid naar beneden zou laten storten. Ik denk dat als ik zelfmoord zou willen plegen, ik wel een effectiever manier zou kunnen verzinnen.
Zo dus ook in de Hems. Om 7 uur zaten we naar Guus Meeuwis te luisteren onder het genot van een portie bitterballen en vlammetjes. De sfeer zat er echter niet goed in, want de tent was gewoon half leeg. We snapte maar niet waarom er niemand binnen was. Totdat ik een smsje kreeg van vriendin Sanne die buiten voor de deur stond en er met geen mogelijkheid in kwam. Er stond een lange rij van ongeduldige, in oranje uitgedoste Hollanders die letterlijk de hoek om ging. ‘Waarom mag er niemand meer binnen?’, vroeg ik aan de uitsmijter. ‘’ Er is boven helemaal niemand!’ ‘Er mogen maar 180 mensen binnen. Health and Safety reasons.’ Dat was het norse antwoord. Sanne heb ik uiteindelijk volgens oud Hollands gebruik naar binnen gesmokkeld door mijn stempel op haar hand af te drukken, maar we hadden er goed de P in. En alsof dat nog niet genoeg was, moesten we ons ook nog aan allerlei andere Health and Safetyregeltjes houden. We mochten niet op de tafels dansen, we mochten niet op het raamkozijn zitten, we mochten niet op de trap staan kletsen, we mochten geen glazen mee naar buiten nemen etc etc. Ze snappen er hier echt helemaal niks van. Als er dan echt niet meer mensen binnen hadden gekund, hadden ze een extra vergunning aan kunnen vragen en gezellig een barretje voor de deur kunnen zetten zodat iedereen lekker met een biertje in de hand op straat had kunnen drinken. Hadden ze gelijk een mega-omzet kunnen draaien. Geen wonder dat er in het Verenigd Koninkrijk geen Koninginnedag gevierd wordt. Het zou vergeleken bij 30 april in Amsterdam maar een saaie boel zijn.