Wonen in Londen.

Dertig

2010-07-19T07:45:00.001-07:00

Ik moet zeggen dat het allemaal erg meeviel, dat dertig worden. Het is nu alweer een poosje geleden voor mij en misschien zijn de herinneringen van die verschrikkelijke dag 10 jaar geleden wat vervaagd, maar ik weet nog wel dat ik er erg tegenop zag. Ik was de ochtend van 11 juli 2000 met geen stok m’n bed uit te krijgen. Het enige waar ik die dag zin in had, was slapen. Slapen, slapen en nog eens slapen. Met de dekens ver over me heen getrokken. Op een gegeven moment werd dat toch een beetje te heet, want als ik het me nog goed herinner, was de zomer van 2000 nogal zinderend. Maar goed. M’n beste vriendin E heeft me uiteindelijk toch zo ver gekregen om wat leuks te gaan doen. Dus na een lang bad, en veel gepoeder om de rood gehuilde ogen een beetje weg te werken, heb ik een kek jurkje aangetrokken en zijn we de stad in getogen om wat te gaan eten en drinken. Het is toch nog een erg leuke avond geworden. En de rest van het decennium viel eigenlijk achteraf gezien ook enorm mee. Meer dan mee zelfs. Als ik nu terugkijk op m’n leven als dertiger en dat vergelijk met m’n leven als twintiger, dan moet ik zeggen dat het eigenlijk veel en veel leuker was. Ik had misschien hier en daar een rimpeltje en een grijs haartje meer, maar ik was zoveel vrijer om te gaan en staan waar ik wilde. I.p.v. rond te moeten komen van een zielig studiebeursje, had ik nu een vet salaris. Dus geen ouwe, afgetrapte gympen meer, maar echte Jimmy Choo’s. I.p.v.een klein kamertje ergens op een ranzige etage in Amsterdam die ik met vijf andere studenten moest delen, had ik nu m’n eigen huis. Een heus huis, met een echte tuin. Helemaal van mij alleen. En m’n liefdesleven werd er ook alleen maar beter op. Behalve oudere mannen, had ik nu ook de keus uit een hele verzameling jongere mannen. Want zeg nou zelf, als twintiger doe je dat niet, want dat wordt toch al snel illegaal. Kortom, dertig worden is zo erg nog niet. Er staat je een fantastische tien jaar te wachten. Over 4 dagen word ik veertig. En ik kan je nu al zeggen: DAT is pas echt verschrikkelijk.

Nee

2010-07-12T03:22:00.000-07:00

En nee, we praten niet over wat er gisterenavond gebeurd is. Heel, heel erg jammer...

Heet

2010-07-12T03:14:00.000-07:00

Het is zomer in Londen. En goed ook. Ik loop al een paar dagen te puffen onder een dikke hitte deken die bij een temperatuur van 31 graden over de hele stad lijkt te liggen. Ik weet dat ik niet moet te klagen, want zeg nou zelf, de meeste zomers in Londen stellen niet zo heel veel voor. We mogen al van geluk spreken als er een paar dagen eens geen regen valt. Hoewel ik nog goed weet hoe snikkend heet het hier was toen ik hier net was komen wonen. Dat was de zomer van 2003. Twee weken lang was het zo'n graadje of 36. Ik wist van gekkigheid niet meer waar ik het zoeken moest. Binnen blijven? Veel te drukkend. Koud bad? Tja, daar kan je ook niet de hele dag in blijven liggen. Een openluchtzwembad is er hier niet en als je naar het strand in Brighton wilt gaan, moet je eerst twee uur in een trein zitten die zo heet is, dat je bijna snakt naar een saunakuurtje om af te koelen. Uiteindelijk ben ik met allerlei kleine kinderen in een fontein gaan staan. Lekker koel. Met kleren en al. Londen is als stad niet echt goed berekend op heet weer. Bussen, treinen en metro’s zijn kokend heet. Zelfs in bioscopen, theaters en concerthallen is het niet om uit te houden. Aan de andere kant functioneert deze stad ook niet bij extreem lage temperaturen. De afgelopen winter lag heel Londen op z’n gat omdat er toevallig een centimetertje sneeuw was gevallen. En dat was alleen maar omdat Boris Johnson, de Londense burgemeester het niet nodig vindt om geld te investeren in een paar sneeuwschuivers. Beetje dom. Maar goed, het is nu dus heet. Heel heet. En ik trek het niet zo goed. Dus zit ik al de hele dag in Starbucks waar ik straks stuiterend door de overdosis caffeïne uit zal komen. Even zet ik m’n anti-globaliseringsideeën aan de kant, want ook al is Starbucks toch een beetje straatbeeldvervuiling, ze hebben hier tenminste wel een airco.

Heimwee

2010-07-07T06:26:00.001-07:00

Yessssss! We zijn door naar de finale. Wat een zenuwslopende, bloedstollende en tandenbijtende wedstrijd was het, zeg. Helemaal uit ons dak gingen we, vriendin S en vriend A. We hadden lekker veel drank en snacks ingeslagen en zijn thuis voor mijn buis op de bank gaan kijken. Nou van die bank is weinig over. Bij het eerste doelpunt stond vriend A er, onder luid gebrul, heftig op rond te dansen. En toen er daarna nog twee ingingen voor Nederland, gingen we met z’n drieen helemaal uit ons dak. Springend, zingend en joelend gingen we door m’n kleine woonkamer in m’n councilflatje in Zuid-Londen. Over de tafel en op de stoelen. De buren moeten wel gedacht hebben dat ik een bijzonder wilde date aan het beleven was. Ik kreeg namelijk vanochtend nogal vage blikken toegeworpen toen ik op de straat uit fietste. Kennelijk weten ze niet dat ik uit Holland kom. Goed, het gelukzalige gevoel hing er nog goed in toen ik vanochtend op kantoor aankwam. Helemaal toen ik op kantoor gefeliciteerd werd met de overwinning. Beetje raar, vind ik zelf, want het is toch echt niet zo dat ik zelf mee heb lopen voetballen. Of je moet het feit dat ik m’n teennagels oranje had gelakt meetellen? Maar goed. Toen sloeg ik dus de Nederlandse kranten open en begon alle Facebook statussen te lezen: ‘Mayhem on De Dam. Iedereen gaat los op het Leidseplein. Vuurwerk en trommels op het Museumplein.’ Wat moet het geweldig zijn om dat nu allemaal live mee te maken in Nederland. Die sfeer, die nationale euforie, de spontane straatfeesten. Ik kreeg het even een beetje te kwaad en begon heftig te snikken vanachter m’n laptop. Heimwee heb ik in de tijd dat ik uit Nederland weg ben, nog nooit gehad. Tot vandaag dus. Misschien moet ik toch even de KLM website gaan checken.

Voetbal

2010-06-13T05:51:00.000-07:00

Jippie, het WK is weer begonnen. M'n oranje shirtje en oranje pruik kunnen weer uit de kast worden gehaald. Ja, ook ik zit bij elke komende Oranje wedstrijd vooraan in de pub, met alle toeters en bellen die ik vorige week in Nederland bij de Hema en de Blokker heb aangeschaft. Ik juich als ze scoren en roep 'Boeee' als het de jongens tegen zit. Twee jaar geleden tijdens de wedstrijd tegen Italie bij het EK, kregen vriendin S en ik het zelfs bijna aan de stok met een Italiaanse voetballiefhebster die klaagde dat we voor haar beeld zaten. Trut. Kortom, ik ben een rasechte Oranje-fan geworden hier in Londen. Toch een beetje raar, want toen ik nog gewoon 3 hoog in Amsterdam woonde, kon me die hele voetbal geen bal schelen. Het zou me echt een worst geweest zijn wie het WK of het EK of wat voor een K gewonnen of verloren had. Maar nu ik in het buitenland woon, blijk ik de allergrootste Oranje-fan en weet ik zelfs wat buitenspel is. Ik denk dat het een soort van heimwee is. Begrijp me goed, ik vind het fantastich om in Londen te wonen en ik geniet elke dag van deze geweldige stad, maar het lijkt wel of je vaderlandsliefde steeds grotere proporties aanneemt als je in het buitenland woont. Tijdens Koninginnedag stond ik bv ook keihard mee te brullen met Andre Hazes, terwijl ik daar in Nederland een gloeiende hekel aan had. Tja, wonen in het buitenland maakt het dagelijkse leven zeker een stuk interessanter, en ik voel me ook echt wel thuis hier in Londen. Maar als ik in m'n oranje shirtje en met een bitterbal in de ene hand en een Heineken in de andere weer tegen de scheids sta te schelden, realiseer ik me maar al te goed waar m'n echte thuis is.

Fitnessclub

2010-05-27T04:00:00.001-07:00

Mijn fitnessclub heeft een aparte sportruimte voor dames. Persoonlijk snap ik niet helemaal wat de gedachte hierachter is. Ok, dat heren en dames beide een eigen toilet en kleedkamer hebben, snap ik. Ook al een beetje preutserig, want mijn fitnessclub in Amsterdam had een gemengde kleedruimte. Maar goed, dat is denk ik voor de gemiddelde Engelsman net iets te liberaal. Maar een aparte ruimte met hometrainers en crosstrainers? Ik begrijp er niks van. Mijn fitnessclubgenootjes vinden het heerlijk. Zij vinden het vooral prettig om ongestoord hun sportroutine uit te voeren zonder dat er met geilgevende ogen naar hun achterwerk gekeken wordt. Worden ze een beetje onzeker van. ‘Gewoon lekker, vrouwen onder elkaar.’ Vinden ze. Tja, dacht ik, misschien hebben ze wel gelijk. Want elke keer als ik de sportvloer oploop, kijken alle sportende kerels toch eventjes op. Niet dat ik nou zo’n geweldig lekker wijf ben, maar toch. Meestal trek ik me er niet zo veel van aan en doe gewoon m’n ding. Dus vanochtend besloot ik om eens een kijkje te nemen in de damessportruimte van mijn Virgin Active club. Vol energie liep ik in m’n ouwe oversized T-shirt en vormloze trainingsbroek de zaal in, klaar voor een uurlang ongestoord fitnessplezier met mijn soortgenoten. Maar de onzekerheid schoot me onmiddellijk in de schoenen, want waar ik ook keek, het leek wel of er geen lelijke vrouw te bekennen was. En om het allemaal nog erger te maken, keek elk fotomodelachtig exemplaar me minachtend van top tot teen aan. Ik werd er superonzeker van. Ik klom onhandig op de hometrainer en begon zo stijlvol mogelijk te fietsen. Ik probeerde heftig alle kritische blikken in de spiegel te ontwijken, maar ondanks mijn hardnekkige poging, voelde ik alle ogen in m’n rug branden. Ik voelde ze gewoon denken: “Wat een dikken billen heeft zij. Die mag wel even wat harder fietsen op die hometrainer. En moet je dat sneue outfitje zien. Zeker bij een charityshop gekocht.”Na 15 minuten trok ik het echt niet meer en rende ik snel de kleedkamer weer in. Dit was nog erger dan een jury met Simon Cowell. Wat zijn vrouwen toch ongelooflijk gemeen tegenover elkaar. Ik besloot om nooit meer naar de vrouwenfitness te gaan. Vanaf nu gewoon lekker naar de gemengde zaal. Want als mannen je van top tot teen aankijken, dan is het tenminste omdat ze het uitzicht waarderen.

Veiligheid

2010-05-02T06:55:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag hebben we hier voor de tweede keer dit jaar koninginnedag gevierd. Op 17 april had het NBTC een fantastisch Oranje festival op Trafalgar square georganiseerd en 30 april deden we het nog eens dunnetjes over in de Nederlandse pub de Hems. Twee keer Koninginnedag dus. Heimwee naar Nederland hoeven de Nederlandse expats in Londen dus niet te hebben. Het jammere is alleen dat het hier in Engeland zo verschrikkelijk stikt van de ‘Health and Safety’ regeltjes. Het is nog net niet zo als in Amerika, maar elk bedrijf is superbang dat er ook maar iemand een been breekt binnen zijn muren. Bij mij op kantoor hangt een enorme poster met alle regeltjes waar je je aan moet houden. Ook mogen de ramen op een snikhete zomerdag niet open, want stel je voor dat ik of een van mijn collega’s zich in een bui van balorigheid naar beneden zou laten storten. Ik denk dat als ik zelfmoord zou willen plegen, ik wel een effectiever manier zou kunnen verzinnen.
Zo dus ook in de Hems. Om 7 uur zaten we naar Guus Meeuwis te luisteren onder het genot van een portie bitterballen en vlammetjes. De sfeer zat er echter niet goed in, want de tent was gewoon half leeg. We snapte maar niet waarom er niemand binnen was. Totdat ik een smsje kreeg van vriendin Sanne die buiten voor de deur stond en er met geen mogelijkheid in kwam. Er stond een lange rij van ongeduldige, in oranje uitgedoste Hollanders die letterlijk de hoek om ging. ‘Waarom mag er niemand meer binnen?’, vroeg ik aan de uitsmijter. ‘’ Er is boven helemaal niemand!’ ‘Er mogen maar 180 mensen binnen. Health and Safety reasons.’ Dat was het norse antwoord. Sanne heb ik uiteindelijk volgens oud Hollands gebruik naar binnen gesmokkeld door mijn stempel op haar hand af te drukken, maar we hadden er goed de P in. En alsof dat nog niet genoeg was, moesten we ons ook nog aan allerlei andere Health and Safetyregeltjes houden. We mochten niet op de tafels dansen, we mochten niet op het raamkozijn zitten, we mochten niet op de trap staan kletsen, we mochten geen glazen mee naar buiten nemen etc etc. Ze snappen er hier echt helemaal niks van. Als er dan echt niet meer mensen binnen hadden gekund, hadden ze een extra vergunning aan kunnen vragen en gezellig een barretje voor de deur kunnen zetten zodat iedereen lekker met een biertje in de hand op straat had kunnen drinken. Hadden ze gelijk een mega-omzet kunnen draaien. Geen wonder dat er in het Verenigd Koninkrijk geen Koninginnedag gevierd wordt. Het zou vergeleken bij 30 april in Amsterdam maar een saaie boel zijn.

Aswolk boven Londen

2010-04-20T12:25:00.000-07:00

Ik zou het eigenlijk niet mogen zeggen, maar wat is het hier heerlijk rustig. Geen vliegtuig te bekennen, geen streepje kerosine uitlaat hangt er in de lucht. Geen tierende 747 motoren. Ik weet dat er mensen hun uiterste best doen om met families met hordes kinderen naar huis te krijgen. Ik weet dat er mensen bruiloften missen, werk missen en school missen. Treinen, bussen, veerboten worden massaal ingezet en kaartjes gaan als warme broodjes over de toonbank. Ik weet dat als het nog langer gaat duren, waarschijnlijk wereldwijd de economie weer in een dipje kan raken. Maar toen ik vanochtend in m'n tuintje zat met m'n gezicht in het zonnetje, kopje thee in m'n hand en naar het gefluit van een vogeltje zat te luisteren in plaats van het geloei van een jumbo, dacht ik heel stiekempjes: Van mij mag die aswolk nog wel even blijven hangen. Dit is hoe Londen zou zijn zonder aanvliegroutes. HEEEEEERLIJK RUSTIG!!

Stereotypes

2010-04-14T13:43:00.000-07:00

Drugs zijn ok. Vooral als je uit Holland komt, lijkt het wel een onderwerp waar je mee doodgegooid wordt. Meestal in de vorm van een vraag: 'Drugs zijn toch legaal in Nederland, he? Of: Hoe zit dat nou met die koffieshops?' Ik word er niet goed van. Het gekke is dat een dikke 20 jaar geleden men vroeg of we in Nederland eigenlijk wel klompen droegen,kaas aten en in molens woonden. Nu staat Holland bekend om de hoeren en de drugs. Lekkere reputatie.Zo kwam ik gisteren een bekende tegen in de supermarkt. We stonden lekker in de koekjesgang te kletsen over van alles en nog wat tot ik hem vroeg wat ie met Pasen had gedaan. Hij antwoordde dat ie helemaal stoned en verkleed als konijn naar een konijnenfeest was geweest. Het was helemaal 'mental', voegde ie er nog aan toe. Ik vind dit persoonlijk een enorme afknapper, maar goed ik ben dan misschien ook wel erg maagdelijk als het op drugs aankomt. Sterker nog, ik moet er helemaal niks van hebben eigenlijk.Ik heb er een grondige hekel aan en al helemaal aan de mensen die me voor het eerst ontmoeten en die er dan meteen over beginnen.
Om het allemaal een beetje leuker voor mezelf te maken, verzin ik er vaak heftig op los. Zo opperde een collegaatje een keer dat het wel heel raar was dat ik niet blowde. Tja, zei ik, ik ben ook wel een beetje een buitenbeentje wat dat betreft. Mijn hele familie doet het eigenlijk. Na het eten zitten m'n vader en moeder gezellig nog onder het genot van een bakje hopjesvla en een blowtje na te keuvelen. M'n oma vindt het ook te gek. Die zit lekker naar de Bold te kijken terwijl ze stoned is. M'n opa doet het terwijl ie op de WC zit en m'n broer neemt er een paar op kantoor, in z'n lunchpauze. Samen met z'n collega's. Zo gaat dat nou gewoon in Nederland. Nu ik er zo over nadenk, ben ik misschien wel degene die Nederland zo het drugsimago heeft gegeven...

Chelsea-tractoren

2010-03-31T10:15:00.000-07:00

Chelsea tractoren. Elke ochtend staat het er bij mij in de buurt vol van. In mijn straat in Battersea staat namelijk een heel chique lagere school waar allerlei chique kindertjes uit Chelsea op zitten. Thomas’ Prep heet ie. Het is een heel mooi oud gebouw uit een lang geleden eeuw. Al die schattige chique kindertjes worden uitgedost in keurige uniformpjes naar school gebracht. Sommige door moeders, sommige door vaders, maar de meeste door nannies. Ze worden in gigantische SUV’s pal voor de schooldeur afgezet. Want stel je voor dat deze schattige dure kindertjes ook maar een meter zouden moeten lopen? Het hele verkeer in Battersea Highstreet staat hierdoor elke ochtend muurvast. Met veel getoeter en geschreeuw proberen de SUV-bestuurders zich door het nauwe straatje te manoevreren. Van carpoolen hebben ze geloof ik ook nog nooit gehoord, want in die enorme Chelsea Tractoren zit vaak maar een enkel minuscuul klein kindje. Je ziet altijd net een kruintje boven de achterbank uitsteken. Dat ging in mijn kindertijd wel even anders. Ik woonde in Prinsenbeek, een dorp in de buurt van Breda en daar had je geen SUV's. Mijn moeder reed met twee kinderen op de fiets naar onze school. Eentje voor- en eentje achterop. En als het even kon, ook nog met twee volle boodschappentassen aan het stuur. Toen we wat ouder waren, moesten we lopen. Het was gelukkig niet zo heel ver weg, maar we moesten toch een paar behoorlijk drukke straten oversteken. En langs het huis van de gevaarlijke kinderlokker, waar we natuurlijk snel voorbij liepen. (Hoewel dat denk ik door de oudere kinderen verzonnen was. Arme man.) We kwamen langs een speeltuin waar we altijd even op de schommels gingen zitten. Langs het groenteboertje waar we voor een kwartje onze zakken vulden met snoepgoed. Wat natuurlijk allemaal op was tegen de tijd dat we thuiskwamen. We liepen langs de boerderij waar we op de weg naar huis verse eieren en in de zomer aarbeien voor thuis mee moesten nemen. Soms mochten we zelfs de paarden komen aaien terwijl de boerin de eieren in een tasje deed. Voorzichtig liepen we dan weer verder naar huis, over de speelplaats voor ons huis. Het was altijd een weer een groot avontuur om van en naar school te lopen. Heel idyllisch allemaal. En dat moeten die chique kindertjes in die Chelsea- Tractoren allemaal missen.

Koninginnedag

2010-03-27T02:55:00.000-07:00

Zeventien april is het weer zover. Ik kan m'n oranje shirtje weer uit de kast halen en de plastic opblaaskroon op m'n kop zetten, want ook in Londen wordt er koninginnedag gevierd. En niet zo'n beetje ook. Voor het zesde aaneenvolgend jaar organiseert het Nederlands Verkeersbureau het Holland House 2010 event, een knallend feest in hartje Londen op Trafalgar Square. Een hele dag lang wordt een klein stukje Londen omgetoverd in een oranje kleurenzee. Een podium met Hollandse bands, kraampjes met Hollands eten, allerlei echt Hollandse activiteiten voor kinderen, etc, etc. En of dat nog niet genoeg was, wordt er twee weken later in de Hems, the only Dutch Pub in London, ook nog een feest gegeven met alles erop en eraan. Dit houdt meestal in dat de hele tent luidkeels op Andre Hazes en Guus Meeuwis staat mee te brullen. Heeeel gezellig!
Opvallend is dat veel expats hier in Londen een nationale feestdag hebben waarop ze massaal uit hun dak gaan. De Fransen hebben 14 juilliet, de Ieren St Patrick's day en de Ozzie's hebben Australia Day. En wij Hollanders dus koninginnedag. Maar de Engelsen hebben eigenlijk niks. De verjaardag van de Koningin gaat ongemerkt voorbij. Op St George's day gaat een enkeling naar de pub uitgedost in een voetbal- shirtje van het Engelse team. Maar dat tafereel zie je hier eigenlijk op elke doordeweekse dag. De enige feestdag die nog een beetje knalt is Bonfire Night. Maar dat is dan alleen omdat er overal vuurwerk wordt afgestoken en je krijgt er niet eens vrij voor. Niks geen wilde straatfeesten met leuke vreettentjes en muziekbandjes. Ik weet niet precies wat de reden hiervoor is, want de Engelsen zijn toch best een jolig volk zou je denken. Iemand zei me ooit dat het te maken heeft met het imperialistische verleden en dat de Engelse vlag daardoor een negatieve connotatie heeft gekregen, maar ik weet niet of dat echt de reden hiervoor is. Toch een beetje zielig eigenlijk, zo'n land zonder feestdag. En dan heb je ook nog die irritante die immigranten-Hollanders die hun feestdag gewoon twee keer vieren. Echt sneu. Dus hierbij nodig ik alle Engelsen uit om Bea's dag met ons mee te komen vieren. Op 17 en op 30 april. Jullie zijn allemaal van harte welkom. Leve de Koningin! Hoera! Hoera! Hoera!

Beetje misselijk

2010-03-22T13:23:00.000-07:00

Elke zaterdag- en zondagochtend is het weer prijs. Als ik naar de supermarkt om de hoek loop, moet ik heel hard m'n best doen om niet in een plas overgeefsel te stappen. In Amsterdam is het hondenpoep, hier is het mensenkots. Alleen is het hier alleen in het weekend dat je al zigzaggend over de Londense stoep moet lopen. Elk weekend staat de Britse jeugd zich weer helmaal vol te gieten met alcohol totdat ze letterlijk lam de pub uitvallen. Het resultaat is luid geschreeuw op straat, gevechten die uitbreken, meiden die buiten bewustzijn in een portiekje ligeen of met veel moeite door hun vrienden en/of vriendinnen in een taxi worden ingeduwd, etc, etc. En dan heb je dus die kotsplassen. Je ziet ze overal. Bij bushaltes en pinautomaten, bij de sigarettenwinkels en de shoarmatentjes en zelfs bovenin de nachtbussen.
Overdadig drankgebruik oftewel 'binge drinking' is volgens de media een enorm probleem in het Verenigd koninkrijk. En dan met name onder de jeugd. Er worden door de regering allerlei maatregelen getroffen om dit tegen te gaan, maar ik vraag me echt af of die ook daadwerkelijk helpen.Zo is de BTW op drank al een aantal keer verhoogd en dit zelfde geldt voor de leeftijd dat je officieel drank mag kopen. Het lijkt allemaal niks te helpen. Nou denk ik ook niet dat de Britse HORECA zijn volle medewerking hieraan verleent.
In veel bars en pubs krijg je namelijk als je om een glaasje wijn vraagt rustig een kwart liter wijn voorgezet. Of je krijgt twee maatjes rum in je bacootje ipv eentje. Dit zijn de zogenaamde 'doubles'die je vaakt krijgt zonder erom te vragen. Sterker nog; er zijn van die hippe bars waar ze je zelfs weigeren om een klein glaasje wijn of een bacootje met wat minder ba willen schenken. In het noorden schijnt het er nog erger aan toe te gaan. Daar hebben ze de 'doubles' vervangen door 'trebles'. Vind je het dan gek dat de jeugd na een paar van die drankjes van voren niet meer weet dat ze van achter harstikke bezopen zijn? Dus zolang de regering geen hardere maatregelen treffen, blijf ik in het weekend over de braakselplasjes heen springen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het toch raar zou vinden als ik opeens zondagochtend niet meer over een beetje braaksel heen moest pinnen. Maar dat is voorlopig nog Science-Fiction.

Vos

2010-03-21T10:42:00.000-07:00

Ik heb een slipperetend monster in m'n achtertuin. Ik dacht eerst dat het de hond van de buren was, maar nu heb ik sterk het vermoeden dat het onze buurtvos is. Nee, je leest het niet verkeerd. Een vos. Hier in Londen stikt het ervan, maar ik blijf het een raar fenomeen vinden. In deze stad van 8 miljoen mensen waar men toch best dicht op elkaar woont, kom ik regelmatig een vos tegen. En niet alleen aan de buitenkant van de stad, nee gewoon midden tussen de torenflats, voorbijrazend verkeer en voetgangers in Central London. Het gebeurt meestal 's avonds als ik op de fiets terugkom van een avondje uit dat ik langs de Thames een vosje op het Thames path uit de bosjes zie springen. Verschrikt kijkt ie me meestal aan en verschrikt kijk ik terug. Om vervolgens het dier snel in dezelfde bosjes te zien verdwijnen.Gefascineerd kijk ik 'm na. Wat een mooie dieren zijn het. Met hun roodbruine vacht en pluimachtige staart. Terwijl ik verder fiets, vraag ik me elke keer af hoe het komt dat ze zo in een stad als Londen naast de mens zijn gaan leven. Dus ik heb het even ge-Googled.
Er schijnen er hier zo'n 10.000 te leven. Dat zijn er zo'n 6 per vierkante kilometer. Ze zijn volgens de National Geographic voor het eerst naar de hoofdstad getrokken nadat de Tweede Wereldoorlog was afgelopen. Waarschijnlijk door voedseltekort op het platteland en in de hoop hier wat meer eten te kunnen vinden. Sindsdien kijkt de Londenaar er niet raar van op als ie een vosje op straat tegenkomt. Sterker nog, de gemiddelde Londenaar vindt het eigenlijk wel leuk om de stad te moeten delen met deze rovers. Ik persoonlijk vind het na 7 jaar nog steeds opmerkelijk om er eentje tegen te komen. Maar met het vosje dat nu al twee paar slippers heeft op zitten peuzelen, heb ik nog een appeltje te schillen.

Hollands Eten

2010-03-19T05:42:00.001-07:00

Als je in het buitenland woont, realiseer je je pas goed dat we in Nederland best wel rare dingen eten. Het gebeurt regelmatig dat ik in m’n lunchpauze me een hoedje schrik omdat een collega me vol afgrijzen aan staat te staren en schreeuwt: Wat ben JIJ nou aan het eten? Een broodje hagelslag is toch helemaal niet zo raar, zou je denken? Ik weet ook wel dat de Nedelandse keuken niet zo fijn is, maar ik voel me toch een beetje in m’n kruis getrapt als iemand authentieke Hollandse specialiteiten loopt af te kraken. Zo barstten m’n collega’s laatst in lachen uit toen ik m’n broodje aarbeien aan het klaarmaken was. ‘Hoe kan je nou fruit op je broodje doen?’ ‘Lekker toch?’Was m’n antwoord. Maar het zette me toch wel aan het denken. Wij Hollanders eten soms ook wel heel rare dingen. Met bruine bonen en stroop of hutspot met klapstuk zal je denk ik ook niemand een plezier doen als je dat buiten de Nederlandse grens op tafel zet. Of wat dacht je van friet met? Met wat? Is vaak de vraag als je dat een niet-Hollander aanbiedt. Frikandellen, bamiballen en kroketten uit de muur, frietje oorlog, pannenkoeken als avondeten, hete bliksem, oliebollen, wentelteefjes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal stuk voor stuk rare gerechten. Ik persoonlijk vind de Nederlandse keuken een beetje saai. Mijn hele jeugd lang kreeg ik van m’n moeder aardappelen met vlees en groente opgediend. Het enige wat varieerde waren de groentes en het vlees.
Nou zijn Engelsen wel geen Fransen, maar als het op eten aankomt, zijn ze toch best wel een beetje trots. Hun reputatie van de slechtste keuken ter wereld is de laatste paar jaar sterk verbeterd. Wat wil je ook met al die topkoks zoals Jamie Oliver en Gordon Ramsay die wereldwijd bekend zijn geworden? Het stikt in Londen van de toprestaurants zoals Nobu, Rhodes 24 en the Ivy. Nou zijn dit misschien geen typische Engelse restaurants, maar je komt hier echt wel aan je culinaire trekken. Maar of ze daarom het recht hebben om onze delicatessen openlijk belachelijk te mogen maken? Dacht het niet. Want ik heb nog altijd liever een bolus dan een spotted dick. Zeg nou zelf...

BB'ers

2010-02-27T08:51:00.000-08:00

In een stad als Londen, loop je nog eens iemand tegen het lijf. Het is misschien geen Hollywood, maar je komt hier toch een heel hoop beroemdheden in het wild tegen. Ik fietste laatst naar kantoor en moest inhouden omdat Gordon langs kwam zoeven. Ja, Gordon Brown, de PM in hoogst eigen persoon. Niet Gordon Ramsey, hoewel ik die ook een keer heb zien winkelen op de King’s Road in Chelsea. Zo heb ik zitten eten naast Right Said Fred en co bij de Libanees, Film gekeken met Colin Firth en Frank Lampard, zitten flirten met Take That, bij de Starbucks gestaan achter Julian Sands, etc, etc. Dat overkomt je niet als je boodschappen gaat doen in de supermarkt in Breda. De meest beroemde persoon die ik daar ooit ben tegengekomen is Ruud van Big Brother. Ook keigaaf natuurlijk, maar Ruudje is niet direct van hetzelfde kaliber als zeg maar Hugh Grant. (Wat je overigens niet uitspreekt als Hug zoals m’n moeder dat doet.) Als je iemand als Hugh tegenkomt is het de kunst zo gewoon mogelijk te blijven doen en vooral niet gaan kirren en schreeuwen terwijl je langsloopt. Dus gewoon cool door blijven praten en niet laten merken dat je de Bekende Brit herkend hebt. Pas als de BB’er in kwestie is doorgelopen, ga je discreet je vriendin in d’r zij porren waarna je zo onopvallend mogelijk tegen haar fluistert: Weet je wie dat was? Dat was die van East Enders. Je weet wel. Die blonde sloerie die het doet met die kerel die de pleegzus van de minaar van z’n stiefmoeder heeft vermoord. Het vervelende is dat het dan vaak al te laat is voor je vriendin om de beroemdheid in kwestie nog te kunnen aangapen, maar goed. Jammer voor haar. Zo doe je dat in Londen. Niet Londeners reageren vaak net een tikkeltje anders. M'n ouders waren laatst een weekendje op bezoek en we zaten buiten op het terras van de Orangerie bij Kensington Palace lekker thee te drinken en scones te eten, toen m’n moeder opeens keihard over het terras riep dat Prins Charles aan kwam lopen. En ja hoor, daar liep ie. In cognito. Zonnebril op en met zo'n echt Engelse plattelandspet op z'n hoofd. Je weet wel, die petten waar je altijd mannen in Engelse TV-series mee ziet lopen. Body guards waren opvallend genoeg afwezig. Het hele terras stond op van tafel om de arme man van dichtbij te bekijken en op de kiek te zetten. Mijn moeder incluis. Die arme Charles wist niet hoe snel ie z’n paleis in moest glippen om aan het opgewonden gegil van m’n moeder en de rest van het terras te ontkomen. Beetje genant natuurlijk, maar goed. In elk geval kon het weekend van m'n moeder niet meer stuk. En dat van mij eigenlijk stiekem ook niet.

Rooie bus

2010-02-19T03:10:00.000-08:00

Leuk he, die rooie dubbeldekkers? Hoorde ik een paar Nederlandse toeristen laatst zeggen. Die zijn helemaal niet leuk! Zei ik bijna hardop. Ik kon me gelukkig nog net inhouden, want anders had ik een hele tirade op straat op staan voeren, want ik heb namelijk een gloeiende hekel aan die leuke rode bussen. Nou ja, misschien meer aan de eikels die de rode bussen besturen. Als ik op de fiets zit, zijn zij altijd degene die het minst op je letten. Ze drukken je bijna plat tegen de stoeprand, als ze al uberhaupt een strookje voor je vrij laten. Ze trekken op, net als je ze halverwege ingehaald hebt. Maar ook als voetganger ben ik niet zo blij met ze. Loop je lekker nietsvermoedend naar de supermarkt om de hoek, rijdt zo'n leukerd door een gigantische plas heen waar je net toevallig langs loopt, met als gevolg dat je zeik en zeiknat je boodschappen loopt te doen.
Maar ik kan me nog het meest aan hen ergeren als ik passagier ben van zo'n rode busbestuurder. Als je als enige staat te wachten bij de bushalte, stoppen ze rustig een paar meter van je af. Of tijdens de rit stoppen ze bij elke bushalte ook al hoeft er niemand in of uit te stappen. Als het regent of sneeuwt, rijden ze opeens niet meer tot de eindhalte en zetten ze je halverwege de bus uit en moet je overstappen. Kennelijk mogen ze maar een bepaald aantal uren per dag achter het stuur zitten en als ze dat ook maar 1 minuutje dreigen te overschrijden, rijden ze geen millimeter verder.
Gelukkig hoef ik de bus niet zo heel vaak te nemen, maar als het regent dan laat ik toch liever m'n fietsje staan. Zo ook gisteravond. Nadat ik met weemoed afscheid van m'n fiets had genomen, begaf ik me door de stromende regen naar de bushalte. Natuurljk zag ik alleen maar nummer 19s langsrijden en die had ik uitgerekend die avond niet nodig. Geen nummer 14 te bekennen. Na zeker een half uur kwam er dan eindelijk eentje aan en stapte ik druipend de bus in. Ik hield m'n Oyster-pasje bij de reader en hoorde een zielig tuutje ipv van het gewoonlijke vrolijke piepje. Neeeeee. Ik had niet genoeg geld op m'n pasje staan. Gelukkig had ik nog wat losgeld bij me en ik greep gelijk naar m'n portemonnee om met echt ouderwets geld te betalen, maar de chauffeur wees met een steng gezicht naar buiten. Naar de kaartjesautomaat die buiten in de regen stond. Hij weigerde m'n gepaste bedrag van 2 pond aan te nemen, want in het centrum van Londen moet je je buskaartje om ongebrijpelijk redenen bij de automaat naast de bushalte kopen voor je de bus instapt. En het leuke is dat de meeste busschauffeurs NIET op je wachten terwijl je je kaartje aan het kopen bent. En daarbij komt nog dat de meeste machines niet eens werken.
Ik probeerde het nog met smeken,zielig kijken en zelfs huilen, maar hij gaf geen sjoegen. Dus stapte ik woedend de bus weer uit en de regen weer in. Toen hij optrok,reed ie ook nog lekker door een plas heen waar ik toevallig net naast stond. Het laatste stukje droge broek was nou ook niet droog meer. Ja, heel erg leuk zijn ze. Die rooie Londense bussen.

Engelse Mannen

2010-01-27T13:50:00.000-08:00

Engelse mannen staan nou niet direct bekend als Adonissen, maar dat ze zo koel waren had ik nooit verwacht. Het begint al in de pub. Of je nou lekker wat gaat drinken met je vriendin in de pub om de hoek of in de meest trendy club in Londen, het maakt niks uit. De Engelse man zal je niet in vuur en vlam doen zetten met een overweldigende 'pick up line'. Aan het begin van de avond durft ie alleen maar een beetje te staren. Hij zal niet zoals de Italaanse man of de Spaanse man je met de Engelse versie van 'ciao bella' of hola bonita' begroeten als je binnenstapt. Na een paar pinten wordt de Engelse man wel wat losser, maar dit geldt ook voor z'n tong en echt verstaanbaar is ie dan niet meer. Na nog een paar pinten zijn dan ook de handjes opeens wat losser en gaan ze meestal richting je achterwerk. Nee, niks romantisch aan de Engelse man. Als je er dan eentje treft die nog ietwat nuchter is en je jezelf een paar dagen later op een date met deze Engelse man bevindt, dan is het al niet veel beter. De Engelse man is als ie nuchter is een beetje saai. De Engelse man wil dat jij de conversatie gaande houdt, want zelf heeft ie niet erg veel te melden. De Engelse man beleeft namelijk niet zo veel, want hij houdt er niet van om Engeland te verlaten. En verder is ie niet erg geïnteresseerd in wat er aan de andere kant van de Noordzee gebeurt. De Engelse man houdt wel erg van voetbal, maar daar kan deze Nederlandse vrouw niet zo goed over meepraten. Aan de andere kant zal de Engelse man je zeker niet voor je eten laten betalen of je alleen naar huis laten lopen of fietsen. Dit in tegenstelling to de Nedelandse man. De Engelse man is tijdens en na een date zelfs heel galant totdat ie eindelijk na een paar dates met je in het felbegeerde bed bent beland. Waar overigens integenstelling to de eerdergenoemde Italiaanse en Spaanse man ook niet echt de vlammen van afspringen. Maar na de vijfde date, hoor je opeens niks meer van de Engelse man. Ook niet als je hem nog een paar keer probeert te bellen of te sms-en. Ze zijn ook allemaal hetzelfde. Engels, Italiaans, Spaans of Nederlands. Mannen...

Goeie voornemens

2010-01-25T12:20:00.000-08:00

Het nieuwe jaar is alweer een poosje op gang. De twee eerste maanden van het jaar zijn niet echt mijn favoriete maanden in het jaar. Grauwe en grijze januari en februari. Het is heel laat licht en heel vroeg donker, het regent elke dag en het is berekoud. Daar komt ook nog bij dat het geld op is, want iedereen heeft zich gigantisch uitgesloofd om een fantastische Kerst en Nieuwjaar te hebben. Werk is shit, de relaties deugen van geen kanten, veel te veel gevreten tijdens de feestdagen, dus de kilo's zijn er aangevlogen, etc etc. Het is dan ook niet zo gek dat volgens de media hier de twee eerste maanden van het jaar de maanden zijn met het hoogst aantal depressieve mensen.
Daarom snap ik er ook geen snars van dat mensen in deze tijd van het jaar juist besluiten om te stoppen met roken, of te stoppen met drinken, of op dieet te gaan. Waarom zou je je juist in deze donkere maanden van alle deugden in het leven onthouden? Het is al depri genoeg op dit moment en dat is handiger om te vergeten met een paar glaasjes achter je kiezen en een peuk in je mond. Dus hierbij proost ik graag op 2010,neem ik nog lekker een enorme friet met extra veel mayo en steek ik er nog eentje op. Gelukkig Nieuwjaar! En dat het maar snel maart mag worden.

Office Xmas party

2009-12-29T10:08:00.000-08:00

Het is weer zo ver. Het feest waar iedereen op kantoor het hele jaar naar uit kijkt.Niet zo zeer omdat het nou zo'n gezellig samenzijn is waarbij gedacht wordt aan de geboorte van het kindeke Jezus. Dit jaarlijks terugkerende feest is DE bron voor een heel jaar kantoorroddels. Het hele jaar door gedraagt iedereen zich op z'n bovenste best, maar tijdens de office Xmas party gaat het dak eraf. Het begint altijd heel liefelijk. Er worden cadeautjes uitgewisseld, over koetjes en kalfjes geneuzeld terwijl iedereen geniet van de kerstdis. Ondertussen vloeit de wijn vrijelijk en beginnen de tongen steeds dikker te worden. Konen worden roder en haren worden losgeschud. De conservatieve secretaresse staat opeens bovenop de tafel te dansen, Pete precies uit Finance trekt z'n boordje los en voegt zich bovenop dezelfde tafel bij de conservatieve secretaresse. John van de Sales-afdeling die net vorige maand getrouwd is, staat wild met Hettie van HR te zoenen, de Marketing Manager neemt de PR assistente per ongeluk mee naar huis en vergeet glad dat daar z'n verloofde op 'm zit te wachten. Karla van Customer Service zit onder tafel haar collega met haar voet te betasten. En tegelijkertijd het kruis van haar baas. Sodom en Gomorrah is er niks bij. Het is alsof iedereen groen licht heeft gekregen om zich op deze avond ongelooflijk te misdragen.
Nu hebben we een paar dagen geleden het schokkende nieuws gekregen dat er ivm de kredietcrisis dit jaar geen office Xmas party plaats zal vinden. Het gaat niet zo goed met het bedrijf en helaas is de pot voor personeelvertier helemaal leeg. Eerlijk waar, het was alsof m'n hele wereld instortte, toen ik dit verschrikkelijke nieuws te horen kreeg. Dit komt op hetzelfde neer als een jaar lang geen tv mogen kijken of de Story mogen lezen. Misschien dat het volgend jaar beter gaat, misschien dat er dan weer genoeg geld is, misschien dat we dan weer een klein kerstfeestje mogen houden, misschien... Ik hoop alleen dat iedereen zich twee jaar lang kan inhouden. Of niet? Want ik zag een paar minuten geleden eerst de Manager Outside Sales uit de WC komen en kort erna z'n secretaresse... 2010 beloofd een spannend jaar te worden.

Poffertjes

2009-12-10T06:16:00.000-08:00

Als je lang niet meer in Nederland geweest bent, dan kan je op een gegeven moment bepaalde dingen gaan missen. En dan heb ik het vooral eigenlijk over Hollands eten. Eierkoeken, krentenbollen, Unox soep of Unox worsten, boerenkool, dat soort zaken. Al die echt Hollandse producten die je hier niet kan krijgen, mis ik. Daarom neem ik altijd als ik naar Nederland vlieg twee grote,lege koffers mee om die vervolgens helemaal vol te laden met allerlei Hollandse lekkernijen. Het jammere is dat ik niet vaak genoeg naar Nederland ga om m'n voorraad eierkoeken op peil te houden. Er wordt natuurlijk van alles meegenomen door vriendinnen of familieleden die overkomen of door vriendinnen die ook in Londen wonen en die weekendjes naar huis gaan. Of ik stuur niet-Nederlandse kennissen en collega's die naar Holland gaan met een booschappenlijstje naar de Albert Heijn, alleen komen die vaak net weer met het verkeerde product terug. Ik kreeg laatst namelijk een hele peperkoek ipv een zak pepernoten en een doos krenten ipv krentebollen. Je hebt wel websites waar je hagelslag en stroopwafels kan kopen, maar die vragen rustig 10 euro voor een pakje De Ruijter chocolade vlokken. Daar kan ik bijna op Ryanair voor naar Eindhoven vliegen en zelf een pak hagelslag kopen. Soms vind je wel eens koekjes uit Holland zoals stroopwafels bij de Starbucks, kano's in de Tesco-supermarkt en bitterballen en frikandellen in de Hems, een (echte) Hollandse pub in China Town. Daar serveren ze in de winter zelfs erwtensoep met worst. Helaas zonder roggebrood met spek.
Nu sta ik al een paar dagen te popelen om naar het Winterwonderland in Hyde Park te fietsen. Elk jaar rond de Kerst wordt er in dit park een heuse Duitse Kerstmarkt uit de grond getrokken met alles erop en eraan. Het is een soort van kermis met allerlei draaimolens, reuzenratten en zelfs een schlagerorkest. Overal staan stalletjes waar je leuke kerstspulletjes kan kopen en kraampjes waar je van stevige Duitse worsten met zuurkool en Gluhwein kan genieten. Maar daar loop ik nou niet echt warm voor. Het gaat mij om de oud Hollandse poffertjeskraam. Kennelijk is het een Duits gebruik om op een kerstmarkt echt Hollandse poffers te verkopen en zo ook op deze Londense versie. Zodra de markt geopend wordt in november, begint mijn hart sneller te kloppen. Twee maanden lang, fiets ik elke dinsdagavond ( en soms ook donderdagavond) uit m'n werk naar Hyde Park. Vooral de eerste portie poffers is het lekkerst. Vol verwachting kijk ik hoe de bakker de poffertjes behendig omdraait. Ongeduldig wacht ik met het water aan de mond en de poedersuiker in de hand, klaar om ze naar binnen te werken. Gretig neem ik m'n papieren bakje met het felgeerde baksel in ontvangst om vervolgens in een stil hoekje intens te genieten. De boter druipt langs m'n kin en m'n mond zit onder het poedersuiker terwijl ik langzaam m'n tanden in het luchtige deeg zet. Op dat moment bestaat er niemand anders dan ik en m'n portie poffertjes. Het moet wel een raar gezicht zijn; zo'n eenzame marktbezoekster met fiets die in haar eentje tussen alle families met schreeuwende kinderen en blaffende honden poffertjes staat te eten. Maar dat kan me lekker niks schelen. Vanavond ga ik weer.

Fiets II

2009-12-06T10:01:00.000-08:00

Een collegaatje keek me laatst verbaasd aan toen ik in m'n dagelijkse werkkloffie van m'n fiets stapte. Ok, het is misschien niet zo praktisch om op hakken op je racefietsje te springen. En ik moet toegeven dat het een nogal acrobatische techniek vergt om ervoor te zorgen dat je veel te korteminirok niet opeens tot je middel omhoog is gekropen. Maar ook al ben ik geen fashionista, ik wil er toch wel een beetje fatsoenlijk uitzien als ik door de Londense hoofdstad fiets. Fietsen wordt hier meer als sport beschouwd terwijl het voor mij als Hollandse toch echt alleen maar gaat om van A naar B te komen. En dat verschil zie je heel goed in de belachelijke fietsoutfits de hier door de straten rijden. Het begint al met zo'n lullig helmpje dat als een fluitketel op je kop staat. Ik vraag me bovendien echt af of het nou werkelijk helpt, als je met je hoofd onder een vrachtwagenwiel terechtkomt. Het is tenslotte net piepschuim. Maar goed, dat is een ander verhaal. En alsof dat ding op je kop er nog niet achterlijk genoeg uitziet, wordt het vaak nog versierd met een wit lampje aan de voorkant een een rooie aan de achterkant. Dit is een beetje afgekeken van de ultrahippe mijnwerkersmode en is en blijft lekker flitsend. Daaronder draagt menig fietser een niks verhullende lycra aerobicsbroek waar je alles goed in ziet hangen. (Voor de duidelijkheid; ik heb het hier over de mannelijke fietsers en niet over de vrouwelijke.) Daarop kan een zweetabsorberend T-shirt gedragen worden of een T-shirt met b.v. een afdruk van een stratenkaart van Londen. Heel handig voor als je verkeerd gefietst bent. Het geheel wordt in de winter opgefleurd met een oogverblindend, reflecterend geel jasje c.q. railwerkersvest. Het is alemaal heel functioneel, dat geef ik toe, maar het ziet er meestal echt niet uit. Zo schrok ik me laatst werkelijk een hoedje toen ik bij het stoplicht oog in oog stond met niemand minder dan Darth Vader. Eenmaal van de schrik bekomen, realiseerde ik me dat het Darth gelukkig niet was, maar een medefietser. De beste man had behalve een helm en een skibril ook nog een soort van mondmasker voor. Ik denk om de vieze uitlaatgassen te filteren. Lachend fietste ik verder. Ik mag dan misschien niet zo gestroomlijnd en reflecterend op de fiets zitten en allerlei vieze CO2-gassen inademen, maar ik zie er tenminste wel goed uit. En dat is natuurlijk veeeeeel belangrijker.

Pakjesavond

2009-12-06T09:44:00.000-08:00

Als hier de schappen in november alweer vol liggen met Kerstspullen, krijg ik berichten uit Nederland te horen dat Sinterklaas weer in het land is aangekomen. Met heimwee lees ik in de Volkskrant dat er dit jaar wel drie Sintjournaals zijn en Piet wederom een hot topic is. Het heerlijk avondje is weer gekomen en ik zit hier, in Londen een beetje nostalgisch aan alle voorbije pakjesavonden terug te denken. Het gekke is dat ik in Nederland eigenlijk nooit pakjesavond vierde. Tenminste niet meer sinds de bewuste dag dat ik merkte dat m’n vader altijd even weg was als er aan de bel werd getrokken en er opeens een mand vol met pakjes voor de deur stond. Maar als je in het buitenland woont, ga je toch meer waarde hechten aan je nationale gewoontes en tradities en beleef je ze intenser. Zo lijkt het tenminste. Gelukkig ben ik niet de enige Nederlandse die de Goedheiligman zo mist en weet ie mij en mijn Hollandse vriendinnen ook in het Londense te vinden. Voor de derde keer, vieren we pakjesavond Hollandse stijl met alles erop en eraan. Lootjes, surprises and snoepgoed, you name it, we have it. Dat lootjes trekken is tegenwoordig heel simpel want dat kan nu allemaal virtueel op lootjestrekken.nl. Heel handig. Niks geen gezeur met stukjes papier, maar je vult de namen in van de deelnemers en de virtuele lootjes worden automatisch getrokken en naar de emailadressen verstuurd. Het snoepgoed vergt wat meer logistieke organisatie aangezien er hier natuurlijk geen Sint snoepgoed te krijgen is,tenzij je er grof geld voor neerlegt en het via het internet bestelt. Niet nodig want Pepernoten en taaitaaipoppen zijn overgevlogen door de ouders van vriendin 1, banket- en chocoladeletters zijn door vriendin 2 zelf meegenomen op haar laatste trip naar Amsterdam. Een recept voor Hollandse appeltaart wordt gedownload van het internet en klaar is het menu. Pakjesavond kan beginnen. De gedichten rijmen en de suprises verrassen. Er zitten een paar ware poëten en kunstenaars tussen die vriendinnen van mij.Het is wederom een gezellige avond. En als ik later op de avond de deur achter de laatste vriendin dicht doe en ik met de overgebleven bak pepernoten op de bank plof, stop ik met weemoed de allerlaatste pepernoot in m’n mond en zuig er extra lang op voordat ik ‘m doorslik. Tot volgend jaar maar weer, Sinterklaasje.

Medelanders

2009-10-27T13:47:00.000-07:00

Je pikt ze er ook overal tussenuit, die Hollanders. Je hebt het vast zelf wel eens meegemaakt als je op vakantie bent. Je loopt lekker een ruïnetje te bekijken in het oude Mesopatamië, te shoppen ergens in een Italiaanse winkelstraat, of je zit lekker aan de paella aan de boulevard aan weet ik veel welke Costa en daar heb je ze. De alomtegenwoordige Hollanders. Ze zijn meestal luidruchtig en druk. Brutaal en direct. Dat laatste wordt door veel niet-Nederlanders meer als onbeschoft omschreven, maar dat laat ik even in het midden. Ik ben tenslotte zelf ook een 'directe' Nederlander. Maar ook als ze niks zeggen, herken ik ze nog. Ik weet niet wat het is, maar we hebben allemaal van die gezonde, kaasachtige hoofden, denk ik.
Nu moeten er in Engeland zo'n 100K Nederlanders zitten. (Ik kan het mis hebben hoor.)En aangezien we niet zo van kliekjes houden als zeg maar de Kiwi's en de Ozzies hier, kom ik ze niet zo heel vaak tegen. Waar ze zich verborgen houden, weet ik niet, maar af en toe komt er eens eentje tevoorschijn. Zo fietste ik laatst met een collega door de stromende regen naar huis. We werden ingehaald door een mede-fietser. Ik zei tegen m'n collega: Wedden dat dat een Nederlander is? 'Hoezo dat dan?' vroeg ie. Het is jammer dat ik er geen geld op had gezet, want ik had een weddenschap zeker te weten gewonnen. Niet alleen reed ie op een Gazelle-fiets, maar hij slalomde behendig tussen het verkeer door. De ene hand aan het stuur en in de andere had een paraplu. Dat zie je alleen maar in Amsterdam. En dus een enkele keer ook in Londen.

Foutje

2009-10-17T02:37:00.000-07:00

Nederlanders denken al snel dat ze vloeiend Engels kunnen spreken, omdat ze nou toevallig elke week CSI of 24 kijken en een 8 hadden voor hun mondeling op de middelbare school. (Ik heb het hier eigenlijk wel een beetje over mezelf.) Toen ik in Londen kwam wonen, was ik er ook heftig van overtuigd dat ik alles allemaal zo geregeld zou hebben. Eitje, dacht ik. Niet dus. Het begon al toen ik op Heathrow aankwam. In rasecht Cockney, begon de taxichaufeur tegen me aan te praten.Ik bleef maar vriendelijk lachen en heftig 'ja' knikken, maar ik verstond er werkelijk geen bal van. Ik ben uiteindelijk toch goed op de plaats van bestemming aangekomen. Ook zei ik het begin heel foute dingen. Zo vertelde ik doodleuk aan een paar collega's hoe de poes van de buren me altijd lief pijpt, terwijl ik toch echt bedoelde dat ie me altijd kopjes geeft. Ook heb ik vrienden gevraagd om een bakje waar ik m'n 'ass' in kon doen. Maar de ergste taalblunder, maakte ik een keer tijdens een klantenvergadering, toen ik uit wou leggen waarom ik zo moeilijk liep, zei ik:'I went to the gym last night and my personal trainer worked me so hard that my fanny hurts.' M'n baas liep rood aan en m'n collegaatje proestte haar chai latte over tafel. De klant, toch al zo'n glad type, bleef me tijdens de bespreking met een brede grijns aankijken en drukte na afloop z'n visitekaartje in m'n hand en fluisterde (hijgend) in m'n oor dat ie erg uitkeek naar de volgende bespreking. Wat had ik nou weer verkeerd gezegd? Toen ik het verhaal aan een vriendin vertelde, kwam die niet meer bij van het lachen. Fanny mag dan achterwerk betekenen in Amerika. Hier slaat het toch echt op een ander deel van het vrouwelijke lichaam.

naakstrand

2009-10-15T07:34:00.000-07:00

Misschien ben ik een beetje preuts, maar naaktstranden zijn niet echt mijn ding. Misschien is het omdat ik nog steeds niet helemaal hersteld ben van mijn traumatische vakantieervaring 30 jaar geleden in wat toen nog Joegoslavië was. Ik was 11 jaar oud en mijn ouders (twee zeer enthousiaste naaktstrandbezoekers) kwamen met het briljante idee om mij en mijn broertje mee te nemen naar een naaktcamping in Istrië. We maakten eerst een verkenningsritje over de camping om te zien of we het er wel leuk vonden of niet. Ik kan me nog levendig herinneren wat ik die dag allemaal zag vanaf de achterbank van onze Peugeot. Ik zag een paar mensen die aan het tennissen waren en alleen maar een paar gympen en zweetbandjes aan hadden. Terwijl ze fanatiek de hoge ballen probeerden te raken, schudden de piemels en borsten heftig op en neer. Ik zag twee meisjes van mijn leeftijd die in hun nakie met blote Barbies aan het spelen waren. Naast hun tent zat er een hele naakte familie rond de BBQ worstjes en hotdogs te grillen. Het was allemaal een beetje te veel bloot voor mij en mijn kleine broertje. We zaten met z’n tweeën keihard te schreeuwen dat we onze tent absoluut niet op die vreselijke camping wilden opzetten. Dus het enige wat er voor mijn vader en moeder nog opzat, was naar de volgende camping te rijden waar het dragen van kleding verplicht was.

Inmiddels zijn mijn broer en ik het huis uit, maar mijn ouders gaan nog steeds graag naar naaktstranden. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik ze een keer wat ze er nou zo leuk aan vonden. Mijn vader zei dat het hem helemaal niks kon schelen wie er allemaal nog meer op die stranden lag en dat hij gewoon niet hield van natte zwembroeken, want daar gaan z’n billen van jeuken. Mijn moeder was het daar helemaal mee eens en zei dat zij het om dezelfde reden deed. Volgens mij doet ze het eigenlijk meer om exhibitionistische redenen, maar goed, ze ziet er dan ook geweldig uit. En ze is niet de enige. Laatst zag ik een enquête in een tijdschrift over nudisten en er is kennelijk een groot aantal mensen dat naar naaktstranden gaat om te zien en gezien te worden. Het enige nadeel is dat de meeste mensen er nou niet bepaald uitzien als Brad Pitt en Angelina Jolie. Ik ben er daarom ook van overtuigd dat het badpak niet voor niks is uitgevonden en dat de meeste mensen er nu eenmaal beter uitzien met kleren aan. Na die traumatische ervaring in Joegoslavië, ben ik misschien een keer of twee naar een naaktstrand geweest met m’n ouders. Zij het met tegenzin en in bikini. Topje en broekje. Want ik vind nou eenmaal dat je iets aan de verbeelding moet overlaten, ook al heb je een lichaam als Elle McPherson.

Read this blog in English Nude Beaches on abeachholiday.com

Surfweekend

2009-10-15T07:32:00.000-07:00

Een vriendin vroeg me laatst of ik mee wou gaan surfen in Wales. 'Leuk', zei ik. 'Ik kan wel een beetje surfen.' Ik was een paar jaar geleden een weekje op vakantie in Hawaï en heb daar heel actief een paar surflessen genomen. Het feit dat de surfinstructeur er nogal appetijtelijk uitzag, had daar natuurlijk helemaal niks mee te maken. Na een week stond ik al heel professioneel op m'n plank en voelde ik me net Lori Petty in de film Point Break. Ik kon er maar geen genoeg van krijgen. Dat weekendje surfen in Wales zou voor mij dus een eitje zijn en ik zou iedereen wel eens laten zien hoe het moest. Drie dagen later reden we met een man of 16 richting het strand op het Gower-schiereiland in Wales. Toen ik in een regenachtig Rhosilli uit de auto stapte en werd ik getrakteerd op een adembenemend, woest uitzicht. Vanaf de metershoge, ruige klifrand keek ik uit over een oneindig brede baai die zich beneden mij uitstrekte. Een ruig begroeid duinlandschap liep uit op een met keien bezaaid zandstrand waar een eenzame wandelaar met een hond stoeide. Een paar surfers bewoog zich behendig voort over de witte koppen van de golven.

De volgende ochtend na het ontbijt begaven we ons met de plank onder de arm richting strand. Vol enthousiasme rende ik de zee in, sprong op m'n plank en begon heftig te peddelen. Al snel bleek dat de golven in Wales een stuk hoger waren dan die in Hawaii. Ik ging een paar keer goed door de centrifuge, kreeg een flinke optater van iemands surfplank en werd zowat gewurgd door de kabel. Alsof dat niet erg genoeg was, had ik het zo koud dat m'n lippen knalblauw waren en m'n kaken pijn deden van het klappertanden. Ik was dan ook de eerste die een paar uurtjes later in de strandtent aan de warme chocomel zat. Met frisse tegenzin liep ik na de lunch weer met m'n plank onder m'n arm richting de kolkende oceaan. Ik wilde natuurlijk geen mietje lijken, maar het was wederom surfhel. M'n handen zaten onder de bloedblaren, m'n ribben deden pijn en m'n ogen prikten van het zoute water. Heftig teleurgesteld en onder de blauwe plekken, kroop ik 's avonds in bed en besloot om nooit meer een surfplank aan te raken.
De volgende ochtend scheen er een bleek zonnetje en besloot ik toch nog een poging te wagen. En waarachtig, na een paar uur lukte het me dan toch op m'n plank te blijven staan en was ik de pijn en de kou helemaal vergeten. Het klinkt misschien niet zo exotisch als surfen in Australië of Hawaï, maar achteraf gezien was Rhosilli is nog niet zo'n gekke plek om te surfen.

Read this blog in English Surfing in Wales on abeachholiday.com

Appeltaart

2009-09-30T13:19:00.000-07:00

We hadden van de week een zogenaamde 'bake-off' op kantoor. Een bakwedstrijd dus. Ik geloof niet dat dit echt een Engels gebruik is, maar ik werk voor een Amerikaans bedrijf, dus ik heb het idee dat het meer iets is dat uit die richting komt.Maar goed. Om het geheel een beetje een internationaal tintje te geven, had de organisator bedacht dat iedereen maar een baksel uit eigen land moest produceren. En er werken nogal wat verschillende nationaliteiten bij Tripadvisor. Lekker idee.
Na lang wikken en wegen en gesurf naar culinaire websites, had ik besloten om een Hollandse appeltaart te bakken. Volgens oma's recept. Ik weet niet goed wiens oma dat geweest moet zijn, maar het leek me in elk geval een nogal makkelijk recept. Dat viel een klein beetje tegen.
Ik was zondagochtend al vroeg naar de Waitrose gefietst om alle ingredienten aan te schaffen en na het ontbijt ging ik gretig aan de slag. Na 3 uren kneden en rollen had ik dan toch eindelijk het grootste gedeelte van het beslag in de vorm weten te krijgen. De rest hing in m'n haar en aan het plafond. Dus eindelijk hup, alles in de oven en afwachten maar.
Na een uurtje begon m'n flatje heerlijk naar verse appeltaart te ruiken en was het tijd om de taart uit de oven te halen. Hij zag er al met al toch best wel picco bello uit. Klein beetje zwart aan de bovenkant, maar dat kon ik er zonder moeite afschrapen. Met een gerust hart ging ik slapen. De prijs had ik voor m'n gevoel al in m'n zak. Ik zou iedereen wel even een staaltje Hollandse bakkunst laten proeven.
Vol vertrouwen liep ik maandagochtend met de taart onder m'n arm de kantine in en zette 'm op de tafel naast de andere baksels. Maar toen ik de taart uit de vorm haalde, kwam ik er tot m'n grote schrik achter dat de zijkant nog helemaal rauw was. Gewoon helemaal slap en bleek deeg. Aaaargh. Wat een ramp. En toen bedacht ik me dat ik de oven per ongeluk op gril had gezet.
Julia Child zal ik nooit worden, maar uiteindelijk ben ik toch nog op de derde plaats geëindigd. Ik denk dat dat vooral te maken had met het feit dat ik voet bij stuk had gehouden dat rauwe appeltaart een echt Nederlandse delicatesse is. Nu maar hopen dat ze nooit appeltaart in Nederland zullen eten.

Koud

2009-09-09T11:48:00.000-07:00

Ik weet niet of Engelse meiden een dikkere huid hebben dan andere Europese vrouwen, maar als ik uitga, valt het me elke keer weer op dat ze uitermate schaars gekleed gaan. En dan heb ik het niet over zwoele zomeravonden wanneer de temperatuur nog lekker rond de twintig graden hangt, maar over steenkoude winteravonden van een graadje of 10 onder 0.
De eerste keer dat een Engelse vriendin me op kwam halen voor een drankje op zaterdagvond, keek ze me hoogst verbaasd aan. 'Heb je je nog niet omgekleed?' vroeg ze. 'Jawel' antwoordde ik geirriteerd.
Goed het was nogal een contrast. Zij: Gehuld in een superlaag uitgesneden truitje waar haar borsten bijna uitvielen. Daarbij gecombineerd een rokje dat zo kort was dat ik bijna haar lippen kon lezen. En om het geheel af te maken, een paar torenhoge naaldhakken waar ze in het begin nog elegant op voortstapte, maar waar ze aan het eind van de avond toch met moeite op kon blijven staan. Kan ook de alcohol geweest zijn overigens, maar dat laat ik even in het midden. Oh, en geen jas.
Ik: Warme coltrui met daaronder nog een T-shirt met lange mouwen. Daarbij gecombineerd, een spijkerbroek over een panty van 30 denier. Misschien wel twee panty's, maar dat weet ik niet meer zeker. En om het geheel af te maken, een paar Ugg-laarzen met een superzachte wollen voering. Oh, en een heel dikke winterjas, met natuurlijk een sjaal, muts en wanten.

Ik weet dat we hier niet in Siberië wonen, maar ik snap niet waarom ze bijna in hun nakie de kou moeten trotseren. Dus vroeg ik afgelopen zaterdag aan eerdergenoemde vriendin, waarom ze er zo bijliep. Haar antwoord was dat je er toch wat voor over moet hebben om op te vallen bij de mannelijke pubbezoekers. Ok, misschien zag ik er niet supervrouwelijk uit vergeleken bij haar bijna niet aanwezige outfit. Maar een ding was zeker; Tussen al dat bloot, was ik de enige die echt opviel in m'n dikke winterjas. Ik moet zeggen dat ik aan mannelijk aandacht niet te kort kwam en bovedien had ik de week erna ook geen koutje gevat. Toch misschien maar een jasje aandoen, he Christie?

Vrijgezel

2009-08-16T11:49:00.000-07:00

Je hebt ze vast wel eens gezien. De groepen Britse jongens of meisjes die dronken over de straten zwalken. De toekomstige bruid is leuk verkleed als sexy duiveltje en de bruidegom als Superman. Hoewel het voor de mannen ook heel populair is om zichzelf in een jurk te hijsen en wankelend op veel te hoge hakken de stad onveilig te maken. Het doel van dit alles is om degene die in het huwelijksbootje gaat stappen enorm voor gek te zetten en/of te laten genieten van hun laatste avond als alleenstaande. Het is hier schering en inslag.

Hoewel je ze in Nederland ook wel ziet,zijn in mijn ogen dit soort vrijgezellenfeestjes ietwat ordinair. Ik schrok dus ook best wel toen een van m'n beste Engelse vriendinnen me laatst uitnodigde voor haar 'Hen Party'. Ik dacht in eerst instantie nog: "leuk, misschien gaan we eerst een dagje naar een spa en dan lekker wat eten." Niet dus. Op de dag des onheils, wordt er bij me aangebeld door de 'Maid of Honour' die me giebelend begroet in haar rode tutu met bijpassende rode pumps. Op haar hoofd prijkt een diadeem met twee piemeltjes. Ze drukt een plastic tasje in m'n handen waarin tot m'n schrik zo'n zelfde outfit zit. "Trek maar snel aan. Iedereen wacht in de limo." Met frisse tegenzin trek ik de tutu aan en zet ik de diadeem op m'n hoofd. De Maid of honour duwt me vervolgens naar buiten waar een stel gillende meiden half uit de ramen van een knalroze limousine hangt. Het ziet ernaar uit dat dit een heel lange avond gaat worden.
We zetten koers naar Clapham, waar de meiden luid gillend de limo uitvallen en de eerste de beste kerel aanklampen. Hij moet de aanstaande bruid vol op de mond zoenen anders laten de dames hem niet verder gaan. Duidelijk gegeneerd geeft hij m'n vriendin een luide smakkerd en gaat er vervolgens als een haas vandoor. We hoppen van de ene naar de andere bar en er wordt gezopen, gestript, gebekt, gevoeld en ik loop de hele avond zo onopvallend mogelijk (voor zover dat gaat met twee piemels op je kop) achter het groepje aan in de hoop dat ik niemand bekends tegenkom.

Als de roze limo me de volgende ochtend om een uur of 5 weer thuis afzet, gooi ik opgelucht de deur achter me dicht. Dat is gelukkig achter de rug. En terwijl ik mezelf verlos van de rode tutu en de penisdiadeem, bedenk ik me dat als ik ooit ga trouwen in Engeland, ik dat mooi geheim zal houden.

Vliegtuig

2009-08-10T06:30:00.000-07:00

Als er iemand een weekendje op bezoek komt, is het eerste dat ik te horen krijg dat het uitzicht over Londen vanuit het vliegtuig zo waanzinnig was. Inderdaad, als je aan het raampje zit aan de rechterkant van het vliegtuig, heb je een gigantisch uitzicht over het centrum van Londen. Je ziet Canary wharf, Piccadilly Circus, Buckingham Palace, Hyde Park. Alle bekende bezienswaardigheden zie je ver onder je langzaam voorbij gaan. Het is net alsof je in Madurodam bent maar dan anders.
Sinds ik in Londen woon, wordt er gebakkeleid over een derde landingsbaan op Heathrow. Ik snap wel dat dat nodig is, want LHR is waarschijnlijk de minst populaire luchthaven ter wereld. Veel te veel passagiers en veel te weinig faciliteiten. Je hangt altijd uren boven de stad in de lucht te wachten tot je mag landen en als je dat dan eindelijk mag, is er nooit een gate vrij en zit je vervolgens nog een paar uur vastgeriemd aan boord. Dus zo'n nieuwe landingsbaan is best hard nodig.
Daar ben ik het helemaal mee eens, maar helaas woon ik pal onder de aanvliegroute naar Heathrow Airport. Ik woon er eigenlijk al 4 jaar direct onder, maar sinds ik m'n eigen flat gekocht heb in Battersea, lijkt het wel of de vliegtuigen steeds vaker overvliegen en het geloei van de motoren steeds harder klinkt. Dus de eerder genoemde gasten veranderen al snel van mening over die fantastische aanvliegroute als ze eenmaal bij mij thuis aankomen.
De eerste twee weken merkte ik eigenlijk niks, maar op dag 14 van m'n nieuwe-huis-geluk, werd ik met een schok om half 5 's ochtends wakker. Het was alsof de British Airways Boeing 747 naast m'n slaapkamer langs kwam taxiën.
De volgende nacht viel ik eindelijk, nadat het laatste vliegtuig om 11 uur was overgevlogen en met met gele oordoppen in, in een diepe slaap. Om weer precies om half 5 door het luide geloei van een 777 wakker gemaakt te worden. Na vele types oordoppen en allerlei andere geluidremmende producten uitgeprobeerd te hebben, kan ik tegenwoordig redelijk doorslapen. Muisstil is het niet, maar goed het kan erger. Gelukkig woon ik niet in Hounslow. En als je niet weet wat ik daarmee bedoel. Probeer dan maar eens een tukje te doen naast een landingsbaan op Schiphol. Geeft hetzelfde effect.

Beleefd

2009-08-01T11:36:00.000-07:00

Toen ik hier net kwam wonen, viel het me op dat Britten altijd zo enorm attent zijn. Elke ochtend doet de vriendelijke portier de deur voor me open als ik het kantoor binnenloop, iedereen begroet me uitbundig met: Good Morning, Jaklien! How are you today?' Ik word netjes door de mannelijke collega's voorgelaten in de lift en ik mag er ook weer als eerste uit. Dat is nogal wat anders dan die botte Hollanders. Maar ja, ik ben ook zo'n botte Hollander natuurlijk en dat heb ik in het begin ook geweten. Elke keer als iemand me begroette met: How are you today? Begon ik rustig m'n hele privéleven bloot te leggen en was super beledigd als ze een beetje ongeinteresseerd om zich heen begonnen te kijken. Ik kwam er al snel achter dat ze dus eigenlijk alleen maar 'hallo' bedoelden. Ook in het verkeer zijn er omgangsregels. Ik raakte bijna slaags met een voetganger met een pitbull omdat ik 'm niet bedankte toen ie netjes opzij stapte om mij voorbij te laten fietsen. Ik heb me gedurende de laatste paar jaar wel aan weten te passen, denk ik. Ik antwoord iedereen met' I am fine, thank you, how are you? Ik bedank medeverkeersdeelnemers netjes als iemand me voor laat gaan. Hoewel dat laatste nogal wat acrobatische technieken vergt als ik op de fiets zit. Probeer maar eens met de ene hand richting aan te geven en de andere vriendelijk op te steken naar een aardige taxichauffeur terwijl je met je voeten je stuur de goeie richting op probeert te sturen. Niet echt makkelijk. Een vriendin zei laatst toen ik bij haar op bezoek was in Amsterdam dat ik echt aan het verengelsen was. Lachend zei ze: "Je hoeft hier echt niet de hele tijd sorry en pardon te zeggen hoor! Je bent in Amsterdam." Heb ik me na al die jaren toch goed aangepast. Iemand bedanken en lief glimlachen kan nooit kwaad tenslotte.

Rij

2009-08-01T10:53:00.000-07:00

Als er iets taboe is in Engeland, dan is het wel voordringen. Dat is hier echt 'Not Done'. Het wordt je niet in dank afgenomen als je per ongeluk niet ziet dat die ene nette mevrouw toch echt voor jou aan de beurt is. Ik was laatst zelfs getuige van een vechtpartij die begonnen was omdat iemand voor z'n beurt ging bij de bakker. Echt waar. Makkelijk is het dus niet om voor te kruipen, als je dat zou willen. Britten zijn namelijk fenomenaal in het vormen van rijen. Dat doen wij in Holland toch ook, zou je denken. Maar het gaat er hier toch net effe anders aan toe. Het is hier bijna een nationale sport en volgens mij een verplicht vak op de middelbare school. Niks geen suffe nummertjes trekken bij het postkantoor. Je wordt als een kudde koeien langs dranghekken met je postpakketje naar het loket geleid. Bij de bushalte staat iedereen netjes in de rij te wachten totdat ze kunnen instappen. Op festivals word je, net als op eerder genoemd postkantoor, als schapen naar de tequila-bar geleid. Op WC's, bij Starbucks, bij het koffieapparaat op kantoor, restaurants en cafeetjes, overal wordt er heftig ge-queued. Jong en oud, arm en rijk, iedereen doet enthousiast mee. Ik stond laatst zelfs achter prinses Beatrice in de rij die kennelijk ook een plasje moest plegen. Tja, dat is ook maar gewoon een mens tenslotte. Ik was dan ook heel erg verbaasd toen ik vanochtend met fors geweld de metro in geduwd werd. Niks geen rij.Ik lag languit op de grond van de trein en al m'n net aangeschafte boodschappen lagen verspreid door het hele rijtuig. Toen ik alles bij elkaar geraapt had, wou ik toch wel eens zien wie er nou zo'n verschrikkelijk veel haast had. De daders kwamen aan hun witte gympen en hun 'I Love London' T-shirts te zien duidelijk uit Amerika. M'n woede was alweer snel gezakt, want je kan natuurlijk niet verwachten dat een hele familie Texanen binnen 2 dagen de kunst van het 'queue-en' al in de smiezen hebben.

Lunch

2009-07-21T12:15:00.001-07:00

Een collega vroeg me vandaag of ik mee wou gaan lunchen. Aangezien ik toch meestal achter m'n computer snel een broodje naar binnen werk, zei ik enthousiast 'ja'. Ik keek echter verbaasd op toen we de lokale pub in Soho binnenstapten, want ik had eigenlijk meer een broodjeszaak in gedachten. Hmmm, alcohol tussen de middag? Ach, moet kunnen voor een keertje. En aangezien het hier in Engeland de norm is, vond ik dat ik toch een keer zo'n liquid lunch moest proberen. Dus bestelde ik een wit wijntje. En omdat ik geen mietje wilde lijken, daarna nog eentje. En ik geloof daarna nog eentje. Zo'n anderhalf uur later waggelde ik het kantoor weer binnen en deed ik heel hard m'n best om op een zo nuchter mogelijke manier m'n bureau te bereiken. Ik liep zowat een collega omver, struikelde over een paar electriciteitsdraden en ging bijna naast m'n bureaustoel zitten. Gelukt! Niemand had wat gemerkt. Ik ging lekker aan de slag. Ik stuurde wat mailtjes, maakte wat rapportjes, yip, ik was lekker op dreef. Het leek zelfs wel of ik na die 3 wijntjes veel productiever was. Totdat m'n chardonnay-roes een beetje begon op te trekken. Ik ontdekte dat ik die seksy email voor m'n nieuwste aanwinst naar m'n baas had gestuurd en dat de rapportcijfers onderweg waren naar de concurrent. Gezellig hoor, zo'n typisch Engelse lunch, maar ik denk dat ik morgen toch weer m'n Hollandse broodtrommeltje meeneem. Is ietsje veiliger, denk ik.

Theezakje

2009-07-21T11:52:00.000-07:00

Je zou toch denken dat je in Engeland wel aan je trekken kan komen als theeliefhebster. Thee is immers onlosmakelijk verbonden aan het Engelse imago en het is de onofficiële nationale drank in het Verenigd Koninkrijk. Dit land staat al eeuwenlang bol van de theetradities. In de 17e eeuw werd de ale die men tijdens het ontbijt dronk, vervangen door thee die toen uit Azië ingevoerd werd. Het wordt hier nog steeds volop gedronken bij het ontbijt om wakker te worden. Dan heb je de afternoon tea die ontstond in de 18e eeuw toen de Britten slechts twee maaltijden per dag genoten. De afternoon tea was met name een traditie die door de hogere klassen in stand gehouden werd en was voornamelijk bedoeld om de tijd tussen ontbijt en avondmaal te overbruggen. Het bestond natuurlijk uit thee met daarbij wat scones, cakejes en kleine sandwiches. En dan had je nog de high tea of meat tea. Die onstond in de 19e eeuw en werd door het gewone volk rond een uur of 6/7 genuttigd. Deze maaltijd bestond uit vlees, vis, eieren en wat zoetigheden. Tegenwoordig is het eigenlijk meer een avondmaal dan thee, maar veel mensen gebruiken de term tea nog steeds als ze het over het avondeten hebben.

Met al deze theetradities en het ongelooflijk hoge aantal tea rooms die je in het Verenigd Koninkrijk tegenkomt kom ik er elke keer als ik ergens een kop thee bestel toch weer bekaaid vanaf. Britten drinken hun thee namelijk in de zogenaamde bouwvakkerstijl; super sterk met een lekkere scheut melk. Het theezakje moet er ook zeker 5 minuten in hangen, want hoe donkerder de thee, hoe beter. Sterker nog, het zakje wordt rustig met een lepel uitgedrukt om dat laatste beetje thee eruit te persen. Ook worden er gewoon vijf zakken in je minuscule potje thee gestopt als je niet aan de serveerster vermeldt dat je een slap bakkie prefereert. En nee, niks geen rare smaakjes. Dat is voor mietjes. Als je dan toch per se een smaakje moet, dan is de keuze beperkt tot English Breakfast of Earl Grey. En alsof dit alles niet erg genoeg is, zit er aan de theezakjes ook nog eens geen draadje. Met het gevolg dat je bij gebrek aan lepeltjes of andere instrumenten meestal je vingers verbrandt als je het theezakje uit je kopje probeert te vissen. Je zult het dan ook niet zo raar vinden dat wanneer ik in Nederland ben, ik bij de Albert Heijn rustig 20 pakken Pick Wick thee in sta te laden. Lekkere jasmijnbloesemthee, cactusthee, bosvruchtenthee, aarbeienthee etc. Om die vervolgens in de koffer mee terug naar Engeland te nemen.

Nou gebeurt het niet vaak, maar ik moest laatst m'n koffertje openmaken bij de douane op London Heathrow. Met opgetrokken wenkbrouwen en een duidelijke 'what-the-hell'-uitdrukking op z'n gezicht, hield de douanebeambte m'n pakje herfstthee omhoog. 'Well', zei ik, 'I'm from Holland, you see. The real tea drinking nation of the world.'

Poes

2009-06-29T11:57:00.000-07:00

De buurpoes vindt het de laatste tijd wel heel erg gezellig in huize Enders. Elke keer als ik de tuindeur opendoe, stuift ze met een rotgang bij me naar binnen.Ze snuffelt wat rond, scherpt d'r nagels aan m'n gloednieuwe en peperdure kleed en gaat daarna prinsesheerlijk, languit op m'n bed liggen. Nou moet ik toegeven dat dit grotendeels m'n eigen schuld is, want ik stop d'r elke keer als ze langswipt, wat lekkers toe.Zo kan ik net doen alsof ik zelf een beetje een poes heb. Zonder de lasten zeg maar. Want hoe leuk ik katten ook vind, het is toch best wel een verantwoordelijkheid. Zo ben ik vorig jaar nog net niet gillend Battersea Dogs and Cats Home uitgevlucht, omdat ik me niet wilde binden. Aan een poes! Geen wonder dat ik single ben; Ik kan met nog niet eens binden aan een kat.

Maar nu blijkt dat buurpoes zwanger is, ben ik toch weer aan het overwegen om 1 van haar kattenkindjes te houden. Ik stond van de week dus al kattenspeeltjes uit te zoeken in de dierenwinkel, toen ik een sms-je kreeg van een (mannelijke) vriend. Weer rende ik nog net niet gillend de dierenwinkel uit. Want, zo luidde het sms-je, een single vrouw met een poes, is voor een man net zo aantrekkelijk als een grote oma-onderbroek. Maw:Een poes=nooit meer seks!

Hmm, niet dat de kerels in m'n kattenloze bestaan voor m'n deur in de rij staan, maar ik denk dat ik er toch nog maar een nachtje over ga slapen.

Muis

2009-06-28T11:57:00.000-07:00

Ik heb een muis. Nou ben ik in de 6 jaar dat ik in Amsterdam woonde wel wat gewend zou je denken, maar dit is de eerste keer dat ik in Londen m'n huis moet delen met een muis. Het gekke is dat Engelse muizen zich heel anders gedragen dan hun Hollandse soortgenoten. Amsterdamse muizen zijn net als hun menselijke stadsgenoten namelijk veel brutaler. Het was dan ook heel gebruikelijk dat als je de keuken inliep, ze doodleuk je vanaf het aanrecht aan bleven kijken en verder gingen met het verorberen van je verse Albert Heijn brood. Alsof jij hun territorium in was komen lopen.

Met mijn Engelse muis heb ik nog niet in levende lijve kennis mogen maken. Ik zie hier en daar een keutel liggen, maar hij blijft netjes van mijn pakken koek en zakken brood af. Elke keer als ik 's avonds thuis kom, gooi ik met veel lawaai en bombarie de deur open, maar nodig is het niet. Mr Mouse houdt zich beleefd verscholen. Zouden Engelse muizen dan ook een stiff upper lip hebben? Of in dit geval een stiff upper snout? Of misschien zijn m'n stroopwafels, eierkoeken en hagelslag gewoonweg te exotisch voor 'm. Ik weet niet niet. In elk geval doe ik 's nachts m'n slaapkamerdeur goed dicht en leg voor de zekerheid een handdoek ervoor. Want je weet maar nooit! Ik hoef geen muis in m'n bed. Hoe beleefd ie dan ook is.

Fiets

2009-06-28T11:12:00.000-07:00

Ik ben en blijf natuurlijk een Hollandse en ook al begeef ik me elke ochtend met gevaar voor eigen leven op de Londense straten, m'n fiets is en blijft hier m'n trouwste kameraad. Het is een tweedehands Peugeotje dat ik ooit voor m'n 24ste verjaardag van m'n ouders cadeau heb gekregen. Fietsen in Londen was in het begin wel even wennen en met kloppend hart slalomde ik de eerste dagen om de rode bussen en zwarte taxi's heen. Maar het wende snel.

Toch blijft het oppassen geblazen. Het is niet zoals in Amsterdam, want niemand houdt rekening met fietsers. Elke dag zit ik weer hard vloekend op het zadel. Er zijn namelijk geen fietspaden, en als ze er al zijn, dan lijken ze wel abrupt op te houden. Of nog erger; ze leiden je naar een super drukke roundabout waar je dan als een dolle, gillend vanaf probeert te komen. Taxi's snijden je voorlangs af, omdat ze opeens een vrachtje op de stoep zien staan. Bussen trekken op bij een bushalte, terwijl jij hem net aan het inhalen bent. Of voetgangers besluiten net voor je fiets de straat over te steken. Dit zijn wel meestal de toeristen, moet ik zeggen. Kortom, het is elke dag weer een avontuur. En als ik eenmaal veilig op kantoor ben aangekomen, denk ik elke keer weer bij mezelf; Why the Fuck?

Totdat vorige week, m'n hele voorwiel vervangen moest worden en ik fietslief, bij de fietsenmaker moest achterhalen. Voor een hele week!! Ik moest dus met het openbaar vervoer naar m'n werk. Wat een ellende. Het begint er al mee dat ik ipv een half uur, 1 uur en een kwartier moet uittrekken om op kantoor te komen. DWZ, eerder opstaan, waar ik al een broertje dood aan heb. Dan 15 minuten naar de bushalte lopen, 15 minuten op de bus staan wachten, 30 minuten ingeklemd tussen twee stinkende vetzakken en onder het genot van het gehuil van een krijsende baby proberen te blijven staan in een optrekkende en remmende bus hangend aan zo'n rare lus, en dan nog eens 10 minuten lopen.

Wat was ik blij toen ik m'n Peugeotje weer terug had. Luid fluitend en met de wind in m'n haren fietste ik van de fietsenmaker naar huis. Af en toe onderbroken door een 'godverdomme klootzak' natuurlijk. Hoe dan ook, m'n humeur kon niet meer stuk. Ik had m'n onafhankelijkheid weer terug.

Intro

2009-06-28T09:54:00.000-07:00

Tja, Engeland. Zo dicht bij Nederland en toch een wereld van verschil. En dan heb ik het nog niet over alles wat buiten de M25 ligt, want Londen is eigenlijk nog niet eens een echte Engelse stad. Er wonen 300.000 Fransen, 250.000 Ozzie’s en Kiwi’s en 50.000 Nederlanders waar ik er dus eentje van ben. Ik moet toegeven dat het nooit m’n doel was. Ik was helemaal Amerika-geil en wilde dan ook kost wat kost naar de Verenigde Staten emigreren. Na een aantal mislukte pogingen om met Mr Greencard te trouwen, vond ik in 2001 dan eindelijk een baan in New York. Helaas besloten een paar terroristen om met een vliegtuig op het World Trade Center in te vliegen, waarna ik m’n baan verloor en via Dublin hier in Londen beland ben. En ik moet zeggen dat ik het nier eigenlijk leuker vind dan in Amerika. Hoewel ik soms met m’n andere expat vrienden, me lekker kan afgeven in ellelange klaagsessies over alles wat er hier niet werkt of slechter geregeld is dan in Holland, is het toch m’n thuis geworden. En als ik dan weer ’s ochtends langs Buckingham Palace, door Green Park en over Trafalgar Square naar m’n werk fiets, dan denk ik bij mezelf: Wat is het toch een geweldige stad. En ik WOON hier!