Lunch

Een collega vroeg me vandaag of ik mee wou gaan lunchen. Aangezien ik toch meestal achter m'n computer snel een broodje naar binnen werk, zei ik enthousiast 'ja'. Ik keek echter verbaasd op toen we de lokale pub in Soho binnenstapten, want ik had eigenlijk meer een broodjeszaak in gedachten. Hmmm, alcohol tussen de middag? Ach, moet kunnen voor een keertje. En aangezien het hier in Engeland de norm is, vond ik dat ik toch een keer zo'n liquid lunch moest proberen. Dus bestelde ik een wit wijntje. En omdat ik geen mietje wilde lijken, daarna nog eentje. En ik geloof daarna nog eentje. Zo'n anderhalf uur later waggelde ik het kantoor weer binnen en deed ik heel hard m'n best om op een zo nuchter mogelijke manier m'n bureau te bereiken. Ik liep zowat een collega omver, struikelde over een paar electriciteitsdraden en ging bijna naast m'n bureaustoel zitten. Gelukt! Niemand had wat gemerkt. Ik ging lekker aan de slag. Ik stuurde wat mailtjes, maakte wat rapportjes, yip, ik was lekker op dreef. Het leek zelfs wel of ik na die 3 wijntjes veel productiever was. Totdat m'n chardonnay-roes een beetje begon op te trekken. Ik ontdekte dat ik die seksy email voor m'n nieuwste aanwinst naar m'n baas had gestuurd en dat de rapportcijfers onderweg waren naar de concurrent. Gezellig hoor, zo'n typisch Engelse lunch, maar ik denk dat ik morgen toch weer m'n Hollandse broodtrommeltje meeneem. Is ietsje veiliger, denk ik.

Theezakje

Je zou toch denken dat je in Engeland wel aan je trekken kan komen als theeliefhebster. Thee is immers onlosmakelijk verbonden aan het Engelse imago en het is de onofficiële nationale drank in het Verenigd Koninkrijk. Dit land staat al eeuwenlang bol van de theetradities. In de 17e eeuw werd de ale die men tijdens het ontbijt dronk, vervangen door thee die toen uit Azië ingevoerd werd. Het wordt hier nog steeds volop gedronken bij het ontbijt om wakker te worden. Dan heb je de afternoon tea die ontstond in de 18e eeuw toen de Britten slechts twee maaltijden per dag genoten. De afternoon tea was met name een traditie die door de hogere klassen in stand gehouden werd en was voornamelijk bedoeld om de tijd tussen ontbijt en avondmaal te overbruggen. Het bestond natuurlijk uit thee met daarbij wat scones, cakejes en kleine sandwiches. En dan had je nog de high tea of meat tea. Die onstond in de 19e eeuw en werd door het gewone volk rond een uur of 6/7 genuttigd. Deze maaltijd bestond uit vlees, vis, eieren en wat zoetigheden. Tegenwoordig is het eigenlijk meer een avondmaal dan thee, maar veel mensen gebruiken de term tea nog steeds als ze het over het avondeten hebben.

Met al deze theetradities en het ongelooflijk hoge aantal tea rooms die je in het Verenigd Koninkrijk tegenkomt kom ik er elke keer als ik ergens een kop thee bestel toch weer bekaaid vanaf. Britten drinken hun thee namelijk in de zogenaamde bouwvakkerstijl; super sterk met een lekkere scheut melk. Het theezakje moet er ook zeker 5 minuten in hangen, want hoe donkerder de thee, hoe beter. Sterker nog, het zakje wordt rustig met een lepel uitgedrukt om dat laatste beetje thee eruit te persen. Ook worden er gewoon vijf zakken in je minuscule potje thee gestopt als je niet aan de serveerster vermeldt dat je een slap bakkie prefereert. En nee, niks geen rare smaakjes. Dat is voor mietjes. Als je dan toch per se een smaakje moet, dan is de keuze beperkt tot English Breakfast of Earl Grey. En alsof dit alles niet erg genoeg is, zit er aan de theezakjes ook nog eens geen draadje. Met het gevolg dat je bij gebrek aan lepeltjes of andere instrumenten meestal je vingers verbrandt als je het theezakje uit je kopje probeert te vissen. Je zult het dan ook niet zo raar vinden dat wanneer ik in Nederland ben, ik bij de Albert Heijn rustig 20 pakken Pick Wick thee in sta te laden. Lekkere jasmijnbloesemthee, cactusthee, bosvruchtenthee, aarbeienthee etc. Om die vervolgens in de koffer mee terug naar Engeland te nemen.

Nou gebeurt het niet vaak, maar ik moest laatst m'n koffertje openmaken bij de douane op London Heathrow. Met opgetrokken wenkbrouwen en een duidelijke 'what-the-hell'-uitdrukking op z'n gezicht, hield de douanebeambte m'n pakje herfstthee omhoog. 'Well', zei ik, 'I'm from Holland, you see. The real tea drinking nation of the world.'